ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΡΙΟ

 Εκ μέρους της οικογένειας της Σουλτάνας Καπού ευχαριστούμε όλους τους συγχωριανούς για τα καλά τους λόγια και την συμμετοχή στο πένθος μας.

Οικογένεια

Έφυγε ο Παρασκευάς Ρούσος του Γεωργίου από την Καλαμωτή.

 

Aπεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 85 ετών 2021 ο Παρασκευάς Ρούσος του Γεωργίου από την Καλαμωτή.

 

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τετάρτη 5 Μαϊου 2021 ώρα 11.30 στο Κοιμητήριο του Αγίου Βασιλείου στο Περιστέρι.

 

Παρακαλούνται όσοι τιμούν την μνήμη του να προσευχηθούν για την ανάπαυση της ψυχής του γιατί λόγω Κορονοϊού είναι αδύνατον  να τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία .

 

Τον Παρασκευά τον θυμάμαι στην γειτονιά της πάνω πόρτας στα  παιδικά μου χρόνια και τα μερικά καλοκαίρια που ερχόταν με την οικογένεια του για διακοπές στην Καλαμωτή. Ήταν άριστος οικογενειάρχης, καλόκαρδος, με ευγένεια ψυχής και αγνά αισθήματα. Ήταν άνθρωπος γλυκύτατος, γεμάτος καλοσύνη, σεμνός και έντιμος.

Το άκουσμα του θανάτου του στο χωριό λύπησε τους συγχωριανούς του και ο όσους τον γνώριζαν. Στην σύζυγο του, στα παιδιά του και στους συγγενείς, εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.

 

Ας είναι αιώνια η μνήμη του και αναπαυμένη η ψυχή του.

Εκδρομή στην Κώμη του Γυμνασίου Καλαμωτής το 1958

Καθηγητές, από αριστερά Κώστας Παντελάρας,-άγνωστος,-Μαϊστρος Ιωάννης,-Γάλάτουλας Θεόδωρος,-Τάτσης Ιωάννης.

Πίσω από τη φωτογραφία γράφει: φώτο-Μαΐστρος εικοσιοκτώ Οκτωβρίου χίλια εννιακόσια πενήντα οκτώ, πρέπει να τραβήχτηκε περίπου εκατό μέτρα πίσω από την παραλία της κώμης στη νότια Χίο. οι μαθητές είναι από το γυμνάσιο Καλαμωτής, οι περισσότεροι γεννημένοι το σαράντα-σαραντα ένα στην Καλαμωτή και τα γύρω Μαστιχοχώρια. είναι στην τελευταία τάξη του τότε εξατάξιου γυμνασίου, στην πρώτη σειρά κάθονται οι καθηγητές τους. πήγαν εκδρομή στην Κώμη, τους ακολούθησε και ο φωτογράφος που ήταν και ο φωτογράφος όλης της νότιας Χίου για δεκαετίες. 

Η σφραγίδα του πίσω από κάθε φωτογραφία είναι μαρτυρία για εκείνα τα χρόνια. όμως εικοσιοκτώ Οκτώβρη οι μαθητές έκαναν παρέλαση στην πλατεία της Καλαμωτής με ομοιόμορφη στολή, πως βρέθηκαν μετά στην Κώμη τέσσερα χιλιόμετρα μακριά; ρώτησα το Μιχάλη Μαΐστρο, γιό του Γιώργου «θάνε δυο-τρεις μέρες πριν ή πιο ύστερα, τότε τραβούσαμε κάθε μέρα φωτογραφίες στα χωριά, πολύ δουλειά, στο τέλος της βδομάδας τις εμφανίζαμε και τις τυπώναμε και η μάνα μου χτύπαγε τη σφραγίδα σε όλες την ίδια μέρα, που να κάθεσε να ξεχωρίζεις πότε ήταν τραβηγμένη η κάθε μια.

Τότε εμφανίζαμε με πολύ καλά χημικά, τα φτιάχναμε μοναχοί μας, το χαρτί είναι έξι επί εννιά άκφα, άκφα είναι και η μηχανή, την αγόρασε ο πατέρας μου από τον Στακναρίδη το πενήντα έξι χίλιες οκτακόσιες δραχμές, ήτανε λεφτά κείνη την εποχή, εξακόσια φράγκα ήταν. Πηγή Γιάννης Κωσταρής.

Η Φωτογραφία είναι το πάθος μου έλεγε ο αείμνηστος Γεώργιος Μαϊστρος, είναι ένας τρόπος έκφρασης.

Κάθε στιγμή στην ζωή μας είναι μοναδική...

Αυτός που θα τις καταγράψει είναι τυχερός.

 

Όταν δεις ανθρώπους ευχαριστημένους από το τελικό αποτέλεσμα έχεις μια γλυκιά ικανοποίηση για την δουλειά που έκανες , έχοντας γίνει και εσύ  ένα κομμάτι τις ζωής τους...ζεις μαζί τους, μεγάλες στιγμές χαρίζοντας αυτές τις  στιγμές σε εικόνες..

Tο μήνυμα της Ανάστασης του Θεανθρώπου

 

Tο μήνυμα της Ανάστασης του Θεανθρώπου μπορεί να μας γεμίσει με προσδοκία, αισιοδοξία και ελπίδα παρά τις όποιες δυσκολίες που αντιμετωπίζομαι.

Η Ανάσταση του Κυρίου είναι μήνυμα αγάπης προς το συνάνθρωπο και ελπίδας για τη ζωή, που μέσα από τις δυσκολίες ανασταίνεται, αξίες διαχρονικές και τόσο επίκαιρες. 

Ο συμβολισμός της μεγαλύτερης γιορτής της Χριστιανοσύνης μας διδάσκει πως όσο σκληρά κι αν δοκιμαζόμαστε, αν σταθούμε με δύναμη, αλληλεγγύη στο συνάνθρωπο, πίστη και αισιοδοξία, θα βρούμε τη διέξοδο από τη δεινή δοκιμασία.

Εύχομαι το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης να φέρει την άνοιξη στις καρδιές όλων μας, αλλά και την πρόοδο και την ευημερία στον τόπο μας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Τελέστηκε η περιφορά του Επιταφίου στην Καλαμωτή

 

Τελέστηκε η περιφορά του Επιταφίου στην Καλαμωτή στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής.

Σύμφωνα με τα προβλεπόμενα μέτρα κατά της διασποράς του κορονοϊου, φέτος οι λιτανείες πραγματοποιήθηκαν στον προαύλιο χώρο των ναού χωρίς να ακολουθούν οι πιστοί την πομπή ενώ προσκύνημα γίνεται εκτός των ναού.

Πρωτομαγιά 2021: Πότε μετατίθεται η αργία

 

Ανακοινώθηκε από το υπουργείο Εργασίας η μέρα στην οποία μετατίθεται η υποχρεωτική αργία της 1ης Μαΐου.

Αποφασίστηκε και ανακοινώθηκε η μέρα στην οποία μεταφέρεται η υποχρεωτική αργία της Πρωτομαγιάς, η οποία φέτος, ημερολογιακά, πέφτει το Μεγάλο Σάββατο.

Ωστόσο, με απόφαση του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων, Κωστή Χατζηδάκη, η υποχρεωτική αργία της 1ης Μαΐου 2021 μετατίθεται για την Τρίτη 4 Μαΐου 2021, όπως αναφέρεται και στη σχετική ανακοίνωση του υπουργείου.

EYΧΕΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΥΡΓΟΥΣΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ "ΤΟ ΠΥΡΓΙ ΧΙΟΥ"

 

Η πρόεδρος και το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΥΡΓΟΥΣΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ "ΤΟ ΠΥΡΓΙ ΧΙΟΥ", εύχονται η επερχόμενη Ανάσταση του Κυρίου να σημάνει και το τέλος της πανδημίας και της κρίσης που βιώνουμε, να βγούμε όλοι νικητές, να γυρίσουμε στην καθημερινότητα και τη ζωή μας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Με εκτίμηση για το ΔΣ

η πρόεδρος :Μαρία Μπρη Παπαμακαρίου

Η Χριστίνα από την Καλαμωτή Χίου -

Μία συνέντευξη που πήρε το 2013 ο Γιάννης Κωσταρής από την Χριστίνα Στεφανάρα στην Καλαμωτή.

Γεννήθηκα το τριάντα ένα, είχα άλλα τέσσερα αδέλφια, όλα άντρες, τώρα ζει ο ένας μόνο. η μάνα μου η Μαρουλιώ ήρθε πρόσφυγας από απέναντι, από την κάτω Παναγιά το εικοσιδύο. ο πατέρας μου ήταν χωροφύλακας στο χωριό, η μάνα του ήταν από τη Σιδηρούντα κι ο πατέρας του πρόσφυγας. αγάπησε τη μάνα μου και την έκλεψε, στην αρχή πήγαν στην Λαγκάδα, τον έδιωξαν από την αστυνομία γιατί απαγορευόταν να κλέψεις κοπέλα, το ήξερε όμως. όταν γύρισαν στο χωριό πήγαινε με τον παππού μου με τη βάρκα για ψάρεμα. επιάνανε πολλά και μεγάλα ψάρια, με το πριόνι τα κόβανε, αψάρευτα βλέπεις τότε τα νερά, τρεις τέσσερις ψαράδες ήταν όλοι κι όλοι, πρόσφυγες, οι Καλαμωτούσοι δεν ψαρεύανε. λεφτά δεν είχαν τότε οι ανθρώποι, πηγαίναν τα ψάρια στα σπίτια και τους δίνανε λάδι, σιτάρι, καρπούς, που εμείς δεν είχαμε.Οταν όμως ήρτανε οι γερμανοί, επιτάξανε τις βάρκες και δεν μπορούσαν να ψαρεύουν. φτώχεια, πείνα. οπότε είπανε να φύγουμε, να πάμε απέναντι στο χωριό μας, στην κάτω παναγιά. σούρουπο ήτανε, με τα γαιδούρια φτάσαμε στο λιλικά και μας περίμενε ο πατέρας μου με τη βάρκα μας. και με το κουπί ξεκινήσαμε έντεκα άθρωποι μέσα, μωρό ο αδελφός μου στην αγκαλιά της μάνας μου. μόλις ανοιχτήκαμε όμως, στα μισά περίπου, μας έπιασε κακοκαιρία, ‘κείνα τα κύματα! σκεπάζανε τη βάρκα. τι να κάμομε, λέει ο πατέρας μου να πάμε πίσω, που όμως; θα μας σκοτώνανε οι γερμανοί, στο τέλος βγήκαμε στον καταρράκτη, ήξερε εκείνος τους ψαράδες, και κει δεν είχε γερμανούς, μας κρύψανε σε μια αποθήκη, σκεπάσανε τη βάρκα σε έναν αχυρώνα, μας φέρανε ψωμάκι, ότι είχανε οι ανθρώποι.

Μας ψάχνανε όμως, ήρθε ο αστυνομικός από το χωριό να μας γυρεύει, είπε στους ψαράδες ότι ήταν φίλος του πατέρα μου, συναντηθήκανε του ‘πε: ‘μαύρε, Καρακώστας ήταν το επίθετο του, μαύρο τον εξέραν όλοι, να φύγετε, καλύτερα να πνιγείτε παρά να σας πιάσουν οι Γερμανοί, πρώτα θα σκοτώσουν μπροστά σου τα παιδιά σου και μετά εσένα.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος μας ρώτησαν που θέλουμε να πάμε, στην Αθήνα ή να γυρίσουμε στη Χίο. ο πατέρας μου παρακαλούσε τη μάνα μου να πάμε στην Αθήνα που δίνανε οικόπεδα στους πρόσφυγες, εδώ τι είχαμε; τίποτα. εκείνη όμως δεν ήθελε.

Τελικά μια μέρα μείναμε στον Καταρράκτη, το βράδυ με μια πιο μεγάλη βάρκα και άλλοι πολλοί μέσα ξεκινήσαμε, με τέσσερα κουπιά, έδωσε ο θεός μπουνάτσα και φτάσαμε απέναντι. στην αρχή φοβηθήκαμε γιατί είδαμε φωτιά, αλλά ήταν κι άλλοι πολλοί σαν εμάς. το πρωί ήρθαν οι Τούρκοι, μας φέρθηκαν καλά, στην αρχή μας πήγαν στο χωριό μας, στην κάτω Παναγιά. σκέψου η μάνα μου δυο φορές πρόσφυγας, πρόσφυγας στο χωριό της τώρα. μετά μας πήγαν στο Τσεσμέ, σαράντα μέρες μας είχαν σε μια μεγάλη αποθήκη, μας τάιζαν είδε φαγητό το στομάχι μας, ήρθε κι ο πρόξενος, της Αγγλίας ήτανε; μετά μας βάλανε σε δυο μεγάλα καΐκια, μας σκεπάσανε με λινάτσες, δεν έπρεπε να φαίνεται ότι μεταφέρονται άνθρωποι, θα μας βομβάρδιζαν τα στούκας.

'Υστερα από δυό-τρεις μέρες φτάσαμε στη Κυρήνια, στην Κύπρο. και να δεις στην προβλήτα υποδοχή, στρατιωτικοί, δεσποτάδες, κόσμος. για ποιους; για μας τους πρόσφυγες, τους φτωχούς, τους ψειριάρηδες. είμασταν γεμάτοι ψείρρες, μας πήγαν στην αρχή σε ένα χωριό, το Μαυροβούνι για απολύμανση και μετά μας μοιράσανε σε σπίτια στις πόλεις, εμείς πήγαμε στην λάρνακα και μετά στην Αμμόχωστο. μας βγάλαν κάρτα ότι ήμασταν πρόσφυγες και δεν πληρώναμε τίποτα. ζήσαμε πλούσια τέσσερα χρόνια. τους άντρες τους πήραν στο στρατό στη μέση ανατολή, ο πατέρας μου ήταν σε ναρκαλιευτικό, ερχόταν το πλοίο συχνά στην Κύπρο και έτσι τον βλέπαμε. 

Όταν τελείωσε ο πόλεμος μας ρώτησαν που θέλουμε να πάμε, στην Αθήνα ή να γυρίσουμε στη Χίο. ο πατέρας μου παρακαλούσε τη μάνα μου να πάμε στην Αθήνα που δίνανε οικόπεδα στους πρόσφυγες, εδώ τι είχαμε; τίποτα. εκείνη όμως δεν ήθελε. Στην Καλαμωτή γέννησα τα παιδιά μου, εκεί θα ζήσουμε’ έτσι γυρίσαμε εδώ, εγώ ήμουν δεκαέξι χρονών πήγαινα παραδουλεύτρα σε σπίτια, τα αδέλφια μου φύγανε, ο Αντώνης μας σκοτώθηκε με το μοτοσακό εικοσιτεσσάρων χρονών παλικάρι.σιγά σιγά μόλις μεγάλωσα παντρευτήκαμε με το σιδερή , σιγά σιγά αγοράσαμε κάτι σχοιναράκια, κάναμε καμίνια, δουλεύαμε στα χωράφια. ζήσαμε. γέννησα το Μιχάλη και το Γιώργο, ο Μιχάλης στα δεκατέσσερα του μπάρκαρε και στα δεκαεφτά έφυγε για την Αμερική, στο Βαλτιμόρι, το εβδομήντα τρια. είκοσι χρόνια έκαμε να ρθει, γιατί ήταν πως το λένε ανυπότακτος, μετά που κάνανε ένα νόμο, πλήρωσε και ήρθε. παντρεύτηκε την Αμερικάνα, τα εγγόνια μου δεν τα ξέρω γιατί δεν μιλούν ελληνικά. έρχεται συχνά, τελευταία φορά ήρθε πριν τέσσερα χρόνια. πήγα και γω και τους βρήκα το ογδόντα και ο σιδερής το ογδόνταένα. δε μου άρεσε καθόλου, ο γιος μου δούλευε, έλειπε, δεν είχα άνθρωπο να μιλήσω.”

«Οι Καλαμωτούσοι σας βοηθήσανε τα πρώτα χρόνια, όταν ήσουν παιδάκι;» ανεβάζει το βλέμμα και το κεφάλι της, «λίγοι. α Γιάννη ξέχασα να σου πω, που ζητιάνευα· όταν ήρθαν οι Γερμανοί, δεν είχαμε να φάμε, πήγαινα στο ελαιοτριβείο και παρακαλούσα να μου δώσουν λίγο λάδι, δεν μου δίναν όλοι.»

Με τη Χριστίνα βρεθήκαμε στο πλατσάκι της πατωσάς, στο χωριό Καλαμωτή της Χίου, το Σάββατο δεκατέσσερις Σεπτεμβρίου του δύο χιλιάδες δεκατρία, στη σκιά κάτω από το γιασεμί, εκεί κάθεται με τις γειτόνισσες της και τον Σιδερή το καλοκαίρι και τις λιακάδες του χειμώνα.

Η Χριστίνα από την Καλαμωτή Χίου - Popaganda

 

r

Έφυγε η Σουλτάνα Καππού του Βίκτωρα

 

Απεβίωσε στην Αθήνα σε ηλικία 88 ετών η Σουλτάνα Καππού του Βίκτωρα από την Καλαμωτή.

 

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει στην Αθήνα στο κοιμητήριο του Γ' Νεκροταφείου Νίκαιας.

Η Σουλτάνα ήταν άριστη μητέρα, μια μητέρα ταγμένη στην οικογένεια της, πάντοτε δίπλα στον αείμνηστο σύζυγό της Βίκτωρα και στα παιδιά της.

Ήταν καλόκαρδη, απλή, αγαπητή σε όλους, λάτρευε τα παιδιά της, τα εγγόνια της και τα δισέγγονα της.

 

Η είδηση του θανάτου της στο χωριό, πλήγωσε όσοι την αγαπούσαν, όλους όσοι την γνώριζαν.

 

Στις οικογένειες των δύο παιδιών της και στους συγγενείς, εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.

 

Ας είναι αιώνια η μνήμη της και αναπαυμένη η ψυχή της.

Οι ομογενείς Καλαμωτούσοι της Αμερικής και του Καναδά

 

Με την έλευση του 20ου αιώνα ξενιτεύτηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τοy Καναδά οι πρώτοι Καλαμωτούσοι, ενώ το μεταναστευτικό ρεύμα πήρε μαζικό χαρακτήρα τις δεκαετίες 1910-20 και 1960-70.

Το 1903 μετανάστευσε ο πρώτος Καλαμωτούσης στην Αμερική, ο Γιάννης Χούλης καντηλανάφτης της Αγίας Παρασκευής.Αντιμετωπίζοντας ένα καινούργιο, πιό άνετο και προσοδοφόρο τρόπο ζωής  επέστρεψε στο χωριό, με σκοπό να πληροφορήσει και να πείσει και άλλους συγχωριανούς να εγκατασταθούν στη μακρινή αυτή χώρα. Αρκετοί ήταν αυτοί που δέχθηκαν να μεταναστεύσουν οι Γλαβάς, Γαλάτουλας, Φραγκούλης, Βαρλάς, Καζάς είναι τα επώνυμα των πρώτων Καλαμωτούσων της  Αμερικής, ενώ τη διετία 1915 -1916 έγινε ομαδική εγκατάσταση νέων κυρίως Καλαμωτούσων στην Αμερική..

 Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν η δημιουργία μιας πολυπληθούς και οικονομικά δραστήριας Καλαμωτούσικης παροικίας στην Αμερική με κυρίαρχο στόχο την οικονομική ανέλιξη, άσβεστη την επιθυμία επιστροφής στην πατρίδα και έντονη την διάθεση προσφοράς στο αγαπημένο τους χωριό .Δυστυχώς οι περισσότεροι  δεν γύρισαν ποτέ  πίσω στο χωριό.

 Οι φωτογραφίες αποδίδουν εύγλωττα τις πλούσιες κοινωνικές δραστηριότητες και τις γνήσιες ανθρώπινες σχέσεις της πέρα του Ατλαντικού ομογένειας.Πηγή.ΦΩΤΟ ΜΑΙΣΤΡΟΣ - ΚΑΛΑΜΩΤΗ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΜΑΣΤΙΧΟΧΩΡΙ - ΦΩΤ.ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΑΜΩΤΗΣ - ΜΑΣΤΙΧΟΧΩΡΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ.

\\