Η Μαρία υπήρξε μια άριστη σύζυγος. παντρεύτηκε τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καϊμάκη με τον οποίο απέκτησαν δύο κόρες την Αργυρώ και την Κυριακή, τα οποία τα στήριξαν, τα δίδαξαν στις αρχές του ήθους, της ευπρέπειας και της ευγένειας φτιάχνοντας τις δικές τους οικογένειες που της χάρισαν εγγόνια και δισέγγονα.
Αυτό που διέκρινε την Μαρία ήταν, η δυναμική του χαρακτήρα της, η αυθεντικότητα της προσωπικότητας της, η ειλικρίνεια και η ευθύτητα της στάσης της, η ευγένεια και το μεγαλείο της ψυχής της, η επιμονή και το σθένος των πράξεων της, η καλλιέργεια του είναι της, η καθαρότητα της σκέψης της και ο βροντερός της λόγος. συνθέτουν την αρχοντιά της.
Ευχή μας, η μνήμη της να μείνει αιώνια.
Αιωνία η μνήμη της.
Ή Παναγιώτα, ήταν καλόκαρδη και αγαπητή με αγνά αισθήματα και ευγένεια ψυχής. Ήταν σεμνή και καλοπροαίρετη, χαμογελαστή και κεφάτη με αισιόδοξη διάθεση για τη ζωή και τους ανθρώπους. Χαρακτηριστικό της ήταν το γλυκό χαμόγελο της και η ευχάριστη παρουσία της.
Αιωνία η μνήμη της.
Κάθε χωριό έχει τη δική του ιστορία. Μια ιστορία που δεν γράφεται μόνο στα βιβλία, αλλά κυρίως στις αναμνήσεις των ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα.
Μία τέτοια ανάμνηση είναι και η ιστορία των Προσκόπων στο Πυργί της Χίου, μια προσπάθεια που ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και άφησε το δικό της αποτύπωμα στα παιδιά και στην κοινωνία του χωριού.
Το 1968, διευθυντής του Δημοτικού Σχολείου Πυργίου ήταν ένας αξιόλογος δάσκαλος, ο αείμνηστος Ευστράτιος Κορομηλάς, καταγόμενος από τη Μυτιλήνη.
Εγώ ήμουν τότε μαθητής της Α Λυκείου Καλαμωτής Χίου. Ο Κορομηλάς, έχοντας πληροφορηθεί ότι ήμουν σημαιοφόρος στο τριτάξιο Γυμνάσιο Καλαμωτής και καταγόμουν από το Πυργί, με πλησίασε και μου πρότεινε να τον βοηθήσω να ιδρύσουμε μια ομάδα Προσκόπων στο χωριό.
Δέχτηκα με μεγάλη χαρά. Έτσι ξεκίνησε μια προσπάθεια που τότε ίσως κανείς μας δεν μπορούσε να φανταστεί πόσο θα μεγάλωνε. Αρχίσαμε να προσελκύουμε παιδιά ηλικίας 11 έως 15 ετών, από την 6η Δημοτικού μέχρι και την 3η Γυμνασίου. Χρειαζόμασταν όμως στολές και προσκοπικό εξοπλισμό, πράγμα που απαιτούσε χρήματα. Δεν υπήρχαν τότε οι δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα. Έπρεπε να βρούμε μόνοι μας τον τρόπο. Οργανώσαμε λοιπόν χοροεσπερίδες τα Χριστούγεννα, τις Απόκριες και το Πάσχα που κάναμε σε αίθουσες στο δημοτικό σχολείο, στο κοινοτικό καφενείο του Πιτσόλη κ.α. Με τη βοήθεια της νεολαίας και κυρίως τους συνομήλικους μου και μεγαλύτερους μας πουλούσαμε εισιτήρια ακόμα και στην Χώρα. Ανάμεσα σε αυτούς που θυμάμαι να με βοηθούν στις χοροεσπερίδες ήταν και ο αείμνηστος Ισίδωρος Κούνης ο οποίος ήθελε να κάνει τον ταμεία..
Μέχρι το 1969, η ομάδα των Προσκόπων είχε πλέον γίνει πραγματικότητα.
Αρχηγός ήταν ο Κορομηλάς και υπαρχηγός εγώ. Μάλιστα, δημιουργήσαμε και μια ενωμοτία Ανιχνευτών για τα μεγαλύτερα παιδιά, άνω των 15 ετών.
Το αρχηγείο μας ήταν στο υπόγειο του Δημοτικού Σχολείου. Εκεί συναντιόμασταν κάθε εβδομάδα και, με τα μέσα της εποχής, οργανώναμε τις δραστηριότητές μας.
Σιγά-σιγά το ενδιαφέρον των παιδιών μεγάλωνε. Και τότε γεννήθηκε η ανάγκη να δημιουργηθεί και μια ομάδα για τα μικρότερα παιδιά. Εκείνη την εποχή είχε διοριστεί στο Πυργί μια αξιόλογη δασκάλα, η Βασιλική Λημναίου. Ο Κορομηλάς την πλησίασε και της πρότεινε να αναλάβει την ίδρυση της Αγέλης Λυκόπουλων, για παιδιά ηλικίας 7 έως 11 ετών. Με την ίδρυση των Λυκόπουλων, το Πυργί θα είχε πλέον ένα ολοκληρωμένο Προσκοπικό Σύστημα: Λυκόπουλα, Πρόσκοποι και Ανιχνευτές, παιδιά ηλικίας από 7 έως 18 ετών. Παράλληλα λοιπόν με την Βασιλική, ο Κορομηλάς απευθύνθηκε και στον καθηγητή του Γυμνασίου, Ισίδωρο Πρώιο, καταγόμενο από το Πυργί και μετέπειτα σύζυγο της Βασιλικής Λημναίου, να αναλάβει την αρχηγεία του συστήματός. Ο Πρώιος αποδέχθηκε την πρόταση και συνέβαλε στην πορεία της ομάδας, από την θέση του και ως Λυκειάρχης Καλαμωτής.
Η Βασιλική μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να συγκεντρώσει πολλά παιδιά. Τον Μάιο του 1970 ίδρυσε την Αγέλη Λυκόπουλων και παρέμεινε αρχηγός μέχρι τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, όταν μετατέθηκε στα Μεστά. Για τις στολές των Λυκόπουλων χρειαζόμασταν και πάλι χρήματα. Έτσι, η Βασιλική, με τη βοήθεια των αρχηγών Πρωΐου και Κορομηλά και με εμένα, έναν από τους πρωταγωνιστές, ανέβασαν το θεατρικό έργο «Εσμέ», στο οποίο πρωταγωνίστησαν πρόσκοποι και μαθήτριες του Γυμνασίου από το Πυργί. Το έργο είχε μεγάλη επιτυχία και το παρουσιάσαμε στο Πυργί, στην Καλαμωτή και στον Βροντάδο.
Οι Πρόσκοποι έγιναν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του χωριού.
Συμμετείχαν στις παρελάσεις των εθνικών επετείων και στις καταθέσεις στεφάνων στο Πυργί και στην πόλη της Χίου. Έκαναν πολυήμερες εκδρομές στον Εμπορειό, στις κατασκηνώσεις της Εφορίας Προσκόπων Χίου και στο κατασκηνωτικό κέντρο της Γενικής Εφορίας του Σώματος Ελλήνων Προσκόπων στον Παρνασσό Φθιώτιδας. Το Πάσχα βοηθούσαν στο άναμμα του φανού, στον στολισμό του Επιταφίου, ενώ τον συνόδευαν και τον φύλαγαν. Πολλές φορές συμμετείχαν επίσης στον καθαρισμό της παραλίας του Εμπορειού. Ήταν παιδιά του Πυργίου που μάθαιναν να συνεργάζονται, να προσφέρουν και να αγαπούν τον τόπο τους.
Τον Οκτώβριο του 1970, μετά την αποφοίτησή μου από το Λύκειο Καλαμωτής, έφυγα για την Αθήνα για να συνεχίσω τις σπουδές μου. Η απόσταση όμως δεν σταμάτησε τη συνεργασία μου με τον Κορομηλά και την ομάδα. Από την Αθήνα προσπαθούσα να βοηθήσω ώστε η ομάδα να συνεχίσει το έργο της. Έτσι, από το Ίδρυμα «Βασιλεύς Παύλος», στο Σύνταγμα, έστελνα κινηματογραφικές ταινίες στο Πυργί. Οι Πρόσκοποι τις προέβαλαν δωρεάν στην πλατεία του χωριού, χρησιμοποιώντας τη μηχανή προβολής του Δημοτικού Σχολείου.
Θυμάμαι ακόμη μια άλλη προσπάθεια εκείνης της εποχής. Ο εξάδελφος μου Ισίδωρος Θεοτόκας μου έδωσε και έφερα στο Πυργί από την Αθήνα ένα μικρό Ραδιοφωνικό Σταθμό που τον είχαν φτιάξει στη σχολή ηλεκρονικών που φοιτούσε. Τον εγκαταστήσαμε με τον Φώτη Κ. Παπαδόπουλο στο Δημοτικό Σχολείο , για να παίζει λαϊκά τραγούδια. Ήταν η εποχή της δικτατορίας και, όπως ήταν φυσικό, η λειτουργία του ραδιοσταθμού προκάλεσε προβλήματα. Κληθήκαμε στην Αστυνομία για απολογία. Ευτυχώς, λόγω της γνωριμίας της οικογένειάς μου με τον αστυνόμο του χωριού, αφεθήκαμε ελεύθεροι, με την προϋπόθεση να κλείσει ο σταθμός.
Στα τέλη του 1975 έφυγα για την Αμερική, για να συνεχίσω τις σπουδές μου στο MIT. Έτσι σταμάτησε και η δική μου άμεση συνεργασία με την ομάδα. Εν τω μεταξύ, είχε μετατεθεί και ο Κορομηλάς στην Αθήνα. Χωρίς εκείνον, αλλά και χωρίς αρκετούς από τους ανθρώπους που είχαν στηρίξει την προσπάθεια από την αρχή, η ομάδα άρχισε δυστυχώς σταδιακά να διαλύεται.
Και κάπου εδώ κλείνει ένα όμορφο κεφάλαιο της ιστορίας του Πυργίου. Οι Πρόσκοποι του Πυργίου μπορεί να μην υπάρχουν σήμερα όπως τότε, όμως οι αναμνήσεις παραμένουν. Παραμένουν τα παιδιά που φόρεσαν την προσκοπική στολή. Παραμένουν οι άνθρωποι που πρόσφεραν τον χρόνο και τις δυνάμεις τους. Παραμένουν οι εκδρομές, οι παρελάσεις, οι θεατρικές παραστάσεις, οι κινηματογραφικές προβολές στην πλατεία, ο Επιτάφιος, ο φανός και οι καθαρισμοί της παραλίας του Εμπορειού. Και πάνω απ’ όλα παραμένει η ανάμνηση μιας εποχής κατά την οποία οι άνθρωποι του χωριού μπορούσαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να δημιουργήσουν κάτι για τα παιδιά τους.
Αργότερα έγιναν προσπάθειες αναβίωσης των Προσκόπων στο Πυργί, χωρίς όμως να καρποφορήσουν. Ίσως κάποτε οι νεότερες γενιές να θελήσουν να ξαναφέρουν αυτή την όμορφη ιδέα στο χωριό. Γιατί οι όμορφες προσπάθειες δεν χάνονται. Μένουν στη μνήμη και περιμένουν κάποια νέα γενιά να τις ξαναζωντανέψει.
Κλείνοντας, παραθέτω πιο κάτω την εμπειρία ενός Προσκόπου εκείνης της εποχής, του Γιάννη Νιτοδά, ατόφια ακριβώς όπως μου την έστειλε. Ίσως μέσα από τα δικά του λόγια να ξαναζήσουμε όλοι μαζί λίγες στιγμές από εκείνα τα χρόνια.
Καλησπέρα Ηλία... Συγχαρητήρια για τη πρωτοβουλία και που το σκέφτηκες. Από φωτογραφίες έχω μόνο μία που είμαστε στη σημαία όλοι μαζί και σίγουρα την έχεις και συ. Όμως θα σου πω κάτι από εκείνη την εποχή. Ήμασταν μικροί και οι μανάδες μας φοβόντουσαν να μας αφήσουν να έρθουμε στον Εμπουριό τότε που πήγαμε εκδρομή και είμαστε με τις μανάδες μας ( η δική μου και του Θοώρου του Πιτσόλη) στη Πατασά στο σκεπαστό, εκεί που είναι το σπίτι σου, και ήρθες εσύ και τους είπες πως αναλαμβάνεις την ευθύνη και έτσι μας άφησαν. Κάτι άλλο που θυμάμαι ήταν που μας είπατε μεταξύ των άλλων, να πάρουμε μαζί μας παγούρι για νερό κλπ και οδοντόβουρτσα και οδοντόκρεμα. Πήγα λοιπόν στου Κολή του Κολυκά και πήρα μια Κολυνός. Σταματήσαμε στη Περιβόλα και μας είπατε να πλύνουμε τα δόντια μας και πώς τα πλένουμε. Όταν άνοιξα τη Κολυνός ήταν ξερή, φαντάσου από πότε την είχε, Βλέπεις την εποχή εκείνη λίγοι στο χωριό ξέραμε τι θα πει οδοντόκρεμα και υγιεινή του στόματος. Ακόμα θυμάμαι την ανάβαση που κάναμε στο Προφήτη Ηλία με τα προσκοπικά μας κοντάρια. Ήταν ευχάριστες παιδικές αναμνήσεις και σε ευχαριστούμε που χάριν σε σένα τις ζήσαμε.
Με τις καλύτερες εντυπώσεις έφυγε από το Μουσείο Φιλαρμονικής Ορχήστρας Καλαμωτής. ο πρέσβης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας στην Ελλάδα Αντρέας Κίντλ, συνοδευόμενος από την σύζυγο του, μετά από την επίσκεψή του στο Μουσείο της Φιλαρμονικής Ορχήστρας, το μεσημέρι της Κυριακής στην Καλαμωτή της Χίου.
Τον κ. Κίντλ, και την σύζυγο του, τους υποδέχθηκε ο Πρόεδρος και ιδρυτής του Μουσείου Μιχάλης Κανάριος, μίλησαν για το πως δημιουργήθηκε το Μουσείο και στη συνέχεια ξεναγήθηκε στο χώρο. Ο Γερμανός πρέσβης έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα εκθέματα δηλώνοντας ενθουσιασμένος από την ξενάγηση.
«Δεν το περίμενα να συναντήσω κάτι τέτοιο», σχολίασε, ενώ εξέφρασε την ικανοποίησή του για την πληρότητα του μουσειακού υλικού, των μουσικών οργάνων και το φωτογραφικό αρχείο των απανταχού Καλαμωτούσων Ομογενών.
Ο Δικηγόρος Κώστας Ράγκος, φίλος του Συλλόγου, Φίλων Φιλαρμονικής Ορχήστρας Καλαμωτής, ερώτησε τον κύριο Κίντλ που οφείλεται η επίσκεψη τους στο Μουσείο.
Ο Πρέσβης Άνθρωπος απλός και καταδεκτικός, μας εξήγησε ότι με πρωτοβουλία της Ιρλανδικής Πρεσβείας στο πλαίσιο της φετινής της Προεδρίας στην Ε.Ε. και κατόπιν επικοινωνίας με τον Περιφερειάρχη Β. Αιγαίου , κύριο Κωνσταντίνο Μουτζούρη, επισκέφθηκαν όλοι οι Ευρωπαίοι Πρέσβεις το νησί μας , από το οποίο έμειναν γοητευμένοι.
Ο κύριος Κίντλ επεσήμανε την σπουδαιότητα αυτών των επισκέψεων (πέρυσι στη Λέσβο) καθώς με αυτό τον τρόπο επιδιώκεται η γνώση των τοπικών ιδιαιτεροτήτων κάθε περιοχής, όπως και των προβλημάτων της , ενώ στο ίδιο πλαίσιο κινήθηκε η συμπαθέστατη σύζυγός του, η οποία επεσήμανε την διαφορετικότητα των νησιών του Βορείου Αιγαίου σε σχέση με τον κορμό της Ηπειρωτικής Χώρας, που προφανώς είχαν επισκεφθεί στο παρελθόν.
Ο κύριος Κίντλ ενθουσιάστηκε με το εγχείρημα της Φιλαρμονικής της Καλαμωτής και εξήρε, όπως και η συζυγος του, την σημασία τέτοιου είδους πρωτοβουλιών για την παραμονή των νέων ανθρώπων στα χωριά τους. Αφού ο κύριος Κίτλ μου ζήτησε προσωπικά συγγνώμη για την απουσία της γραβάτας του και την χαλαρότητα της στιγμής , το ζευγάρι μας χαιρέτησε διά χειραψίας , αποχωρώντας ενθουσιασμένοι από το χωριό.
Πέρασαν τριάντα δευτερόλεπτα για να αφομοιώσω την επίσημη , αλλά όλως απροειδοποίητη και προφανώς άτυπη αυτή επίσκεψη το πρωί της Κυριακής στο χωριό μου. "Για φαντάσου " ομολόγησα. " Ο Πρέσβης της Γερμανίας στην Καλαμωτή.
Ένα σύγχρονο Οφθαλμολογικό Ιατρείο άνοιξε στην πλατεία Αρμολίων ο Ιωάννης Κοσμίδης.
Πρόκειται για ένα πλήρως, μοντέρνου και άρτια εξοπλισμένου ιατρείου με τελευταίας τεχνολογίας μηχανήματα. το οποίο διαθέτει σύγχρονα μηχανήματα, συμπεριλαμβανομένου OCT για την παρακολούθηση των παθήσεων της ωχράς κηλίδας και του οπτικού νεύρου.Επίσης παρέχονται υψηλής ποιότητας διαγνωστικές υπηρεσίες για παρακολούθηση γλαυκώματος, παιδοοφθαλμολογίας και καταρράκτη.
Σκοπός του Ιωάννη Κοσμίδη είναι, με τον εκσυγχρονισμό του εξοπλισμού του ιατρείου και την επιστημονική του κατάρτιση, να μπορέσει να προσφέρει ιατρικές υπηρεσίες υψηλού επιπέδου, για την έγκαιρη και έγκυρη διάγνωση και θεραπεία των οφθαλμολογικών παθήσεων των ασθενών του. Βασική του αρχή είναι η καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση των ασθενών με σεβασμό, υπευθυνότητα και επαγγελματισμό.
Με την πολυετή επιστημονική κατάρτιση, υπευθυνότητα και σεβασμό στις ανάγκες του κάθε ασθενούς, ο Ιωάννης Κοσμίδης, ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο προσφοράς προς την τοπική κοινωνία, προσφέροντας υπηρεσίες υγείας υψηλού επιπέδου στους πολίτες των Μαστιχοχωρίων και της ευρύτερης περιοχής.
