Η πυρηνική οικογένεια πρέπει να είναι πενταμελής.
Η ώρα της κοινωνιολογίας.
Δρ Ηλίας Φιλιππίδης πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας, νομικός, συγγραφέας.
Η ιατρική επιστήμη είναι επιστήμη σκοπού. Δηλαδή έχει ως αποστολή την προστασία της υγείας των έμβιων όντων και κυρίως του ανθρώπου. Με αυτή την έννοια δεν περιορίζεται στην διάγνωση των παθογόνων καταστάσεων, αλλά καταλήγει σε συγκεκριμένες συστάσεις (π.χ. φαρμακολογικές) για την αντιμετώπισή τους και την αποκατάσταση της υγείας των έμβιων όντων. Η ζωή υπάρχει μέσω της υγείας.
Κατ’ αντίστοιχο τρόπο η κοινωνιολογία ιδρύθηκε ως επιστήμη, για να φροντίζει τις συλλογικές υποστάσεις του ανθρώπου που είναι οι ανθρώπινες κοινωνίες. Το έργο της κοινωνιολογίας είναι πολύ δυσκολότερο από αυτό της ιατρικής, διότι:
α. για την ιατρική επιστήμη, μπορεί οι ασθένειες να είναι διάφορες, αλλά η βιολογική δομή του ανθρώπου είναι δεδομένη, επομένως δεδομένη είναι και η κατάσταση της υγείας του. Αντιθέτως στις ανθρώπινες κοινωνίες δεν υπάρχει η έννοια της πρότυπης συλλογικής υγείας και γι΄ αυτό οι κοινωνίες μπορούν να διαφέρουν όχι μόνο ως προς τα προβλήματά τους, αλλά και ως προς τις λύσεις που μπορούν να βρίσκουν ακόμη και για τα ίδια προβλήματα.
β. στις ανθρώπινες κοινωνίες η έννοια της ορθότητας δεν έχει πάντα αντικειμενικό και λογικό χαρακτήρα, αλλά επηρεάζεται έντονα από τις διάφορες ιδεολογίες. Δύο είναι οι ισχυρότερες ιδεολογικές προτάσεις της εποχής μας: ο οικονομικός φιλευθερισμός και η woke agenda. To κοινό τους σημείο είναι, ότι επενδύουν στον ατομοκεντρισμό και ότι αποβλέπουν στην διάλυση κάθε έννοιας και θεσμού συλλογικής ταυτότητας, με ιστορικές ρίζες. Επομένως οι μεγάλοι τους εχθροί είναι οι έννοιες του έθνους και της οικογένειας.
Σε αυτή την επιθετική και αποδομητική στρατηγική εντάσσονται και οι δηλώσεις της Υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνας Μιχαηλίδου, στο συνέδριο της ελληνικής έκδοσης του αμερικανικού περιοδικού Fortune, οι οποίες υποτίθεται, ότι έχουν διαφωτιστικό χαρακτήρα:
«Δεν υπάρχει η ελληνική οικογένεια του μέλλοντος. Δεν μπορείς να πεις ότι η τυπική της μορφή έχει μαμά, μπαμπά και δύο παιδιά … Έχουμε πολυδιάσπαση των οικογενειών, οπότε έχουμε πάρα πολλές οικογένειες που δυστυχώς έχουν και μηδέν παιδιά». Το πρώτο λοιπόν που μάθαμε, είναι, ότι έχουμε και «οικογένειες» με μηδέν παιδιά. Προφανώς θα πρέπει να προσαρμόσουμε την ελληνική γλώσσα στις αντιλήψεις που έχει για τα κοινωνικά φαινόμενα η κυρία Υπουργός. Φαίνεται, όμως, ότι έχει βρει την λύση: « Για αυτό είμαστε εδώ, για να μιλήσουμε για το inlcusion (Συμπερίληψη) και την διαφορετικότητα». Είναι προφανές, ότι εκεί η κυρία Υπουργός έχει εντοπίσει την πύλη του μέλλοντος. Βέβαια ως Υπουργός είναι υποχρεωμένη να δέχεται όλες τις μορφές «οικογένειας» στην Κιβωτό του μέλλοντος: «Είμαι υπουργός κάθε οικογένειας: της οικογένειας με ένα παιδί, της τρίτεκνης, της πολύτεκνης, της μονογονεϊκής, της ανάδοχης. Δεν υπάρχει μία μόνο τυπολογία ελληνικής οικογένειας. Η Κυβέρνηση είναι εδώ για να στηρίζει τις ανάγκες κάθε ελληνικής οικογένειας». Ας μη νομίζουμε όμως, ότι η ίδια προσωπικά έχει γυρίσει την πλάτη στο παρελθόν. Όχι, αντιστέκεται στις Σειρήνες του Μετανεωτερισμού: «Είμαι παιδί πυρηνικής οικογένειας και διάλεξα να κάνω τη δική μου πυρηνική οικογένεια, τον άντρα μου, το παιδί μου». Η ίδια δεν συμβιβάζεται με την όποια πραγματικότητα, δεν ισοπεδώνει, έχει τις επιλογές της και μάλιστα με αξιακά κριτήρια: «Είμαι βαθιά ευγνώμων στην ελληνική πυρηνική οικογένεια και θεωρώ ότι η πρόοδος που έχουμε ως έθνος στηρίζεται, σε πολύ μεγάλο βαθμό, στις αξίες της ελληνικής πυρηνικής οικογένειας».
Είμαστε ένας λαός που έχει ανάγκη από ιστορικά πρότυπα, ιδιαίτερα σε αυτούς τους ταραγμένους καιρούς. Η κυρία Υπουργός προσφέρεται να καλύψει και αυτή την ανάγκη μας και να μας οδηγήσει στο μέλλον μέσα από τον πιο ασφαλή δρόμο και αυτός είναι το δικό της παράδειγμα, με το ένα παιδί. Μας καλεί να περάσουμε μέσα από τις Συμπληγάδες των ακροτήτων που είναι όλες οι μορφές της σύγχρονης συμβιώσεως, αλλά και τα υπολείμματα του παρελθόντος, όπως οι τρίτεκνες και πολύτεκνες οικογένειες. Η πυρηνική οικογένεια υπηρετεί αξίες και εξασφαλίζει την ύπαρξη του Έθνους, όπως έκανε και στο παρελθόν! Διαλέξτε λοιπόν: ή πρόοδος ή παιδιά! Πώς εξηγεί τότε η κυρία Υπουργός το γεγονός, ότι χωρίς 2, 3 και περισσότερα παιδιά οι μελλοντικές γενεές, αν θα υπάρχουν, δεν θα έχουν σύνταξη;
Μέσα στο κατακαλόκαιρο η κυρία Υπουργός φορτώνει με πολύ δουλειά τους καθυστερημένους επιστήμονες της γλωσσολογίας, της ιστορίας, της κοινωνιολογίας και της δημογραφίας. Μετά τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής γλώσσας, θα πρέπει οι υπόλοιποι επιστήμονες να αποκαταστήσουν την αλήθεια. Δεν σωθήκαμε τόσες χιλιετίες, επειδή οι πρόγονοί μας έκαναν πολλά παιδιά, δεν υπάρχει πρόοδος με οικογένειες πάνω από ένα παιδί. Επίσης πρέπει να απορριφθεί το μαθηματικό ψέμα της δημογραφίας, ότι με το ένα παιδί ο πληθυσμός μιας χώρας υποδιαιρείται δια του 2 κάθε 35 χρόνια που είναι η διάρκεια μιας γενεάς, ενώ ο Δείκτης δημογραφικής σταθερότητας απαιτεί 2,11 παιδιά για κάθε γυναίκα της παραγωγικής ηλικίας. Άδικα λοιπόν ανησυχούμε, ότι τα δισέγγονά μας θα είναι οι τελευταίες γενιές Ελλήνων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Εννοείται, ότι και με μείωση του πληθυσμού στα 7 εκ. το ελλαδικό κράτος δεν θα είναι πλέον βιώσιμο και αυτό μπορεί να συμβεί στην δεκαετία 2050 -60.
Λύσεις υπάρχουν. Ας βαρέσει λοιπόν η κυρία Υπουργός, μαζί με την Εκκλησία, συναγερμό, να συγκαλέσει όλους τους αρμόδιους επιστήμονες και φορείς για μία πανστρατιά αναστροφής της συρρικνώσεως του Ελληνισμού. Μήπως όμως η υποκατάσταση του πληθυσμού είναι η πιο εύκολη λύση και για ποιούς;
Η πρότασή μας, όπως αναλύεται στο σχέδιο «Δευκαλίων -21ος» για την Χίο-Ψαρά-Οινούσσες, είναι η ενεργοποίηση των Τοπικών κοινωνιών, με σύνθημα: «Παράλληλες πρωτοβουλίες – πολλαπλές ταχύτητες».
