Με την έλευση του 20ου αιώνα ξενιτεύτηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και τοy Καναδά οι πρώτοι Καλαμωτούσοι, ενώ το μεταναστευτικό ρεύμα πήρε μαζικό χαρακτήρα τις δεκαετίες 1910-20 και 1960-70.
Το 1903 μετανάστευσε ο πρώτος Καλαμωτούσης στην Αμερική, ο Γιάννης Χούλης καντηλανάφτης της Αγίας Παρασκευής.Αντιμετωπίζοντας ένα καινούργιο, πιό άνετο και προσοδοφόρο τρόπο ζωής επέστρεψε στο χωριό, με σκοπό να πληροφορήσει και να πείσει και άλλους συγχωριανούς να εγκατασταθούν στη μακρινή αυτή χώρα. Αρκετοί ήταν αυτοί που δέχθηκαν να μεταναστεύσουν οι Γλαβάς, Γαλάτουλας, Φραγκούλης, Βαρλάς, Καζάς είναι τα επώνυμα των πρώτων Καλαμωτούσων της Αμερικής, ενώ τη διετία 1915 -1916 έγινε ομαδική εγκατάσταση νέων κυρίως Καλαμωτούσων στην Αμερική..
Αποτέλεσμα αυτής της εξέλιξης ήταν η δημιουργία μιας πολυπληθούς και οικονομικά δραστήριας Καλαμωτούσικης παροικίας στην Αμερική με κυρίαρχο στόχο την οικονομική ανέλιξη, άσβεστη την επιθυμία επιστροφής στην πατρίδα και έντονη την διάθεση προσφοράς στο αγαπημένο τους χωριό .Δυστυχώς οι περισσότεροι δεν γύρισαν ποτέ πίσω στο χωριό.
Οι φωτογραφίες αποδίδουν εύγλωττα τις πλούσιες κοινωνικές δραστηριότητες και τις γνήσιες ανθρώπινες σχέσεις της πέρα του Ατλαντικού ομογένειας.Πηγή.ΦΩΤΟ ΜΑΙΣΤΡΟΣ - ΚΑΛΑΜΩΤΗ ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΜΑΣΤΙΧΟΧΩΡΙ - ΦΩΤ.ΑΡΧΕΙΟ ΚΑΛΑΜΩΤΗΣ - ΜΑΣΤΙΧΟΧΩΡΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ.
Τα Πατρικά είναι ένα χωριό με μοναδικό όνομα. Στημένο ψηλά, σαν βράχος μέσα στο πράσινο.Ένα από τα λίγα καλοδιατηρημένα Μεσαιωνικά χωριά της μυροβόλου Χίου.
«Πάμε στα Πατρικά μας μέρη, είναι η ρήση από την οποία προέκυψε η ονομασία του χωριού και αποκαλύπτει την αιτία της δημιουργίας του από ανθρώπους που επέστρεψαν στην πατρική τους γη, θεωρώντας τους εαυτούς τους πρόσφυγες στα ξένα μέρη, που δεν ήταν άλλα από τα γύρω χωριά, στα οποία είχαν καταφύγει μετά από την καταστροφή του παλιού τους χωριού, που αποκαλούταν και «αετοφωλιά» επειδή βρισκόταν λίγο βορειότερα από το νέο σημερινό οικισμό, μεταξύ των Πατρικών και της Κοινής.
Το νέο χωριό πρέπει να έχει κτισθεί γύρω στο 1600,γύρω από έναν παλιό πύργο-βίγλα κατόπτευσης της περιοχής, που υπήρχε κοντά στο σημερινό λιβάδι..Βιβλίο Θ.Ν. ΣΙΔΕΡΑΚΗ.
Την ελπιδοφόρα δυναμική επανεκκίνηση της οικονομίας στην Ελλάδα δεν διαφαίνονται προοπτικές ότι μπορεί να παρακολουθήσει η Χίος.
Το πολυετές και διχαστικό αδιέξοδο στο μεταναστευτικό κρατά αγκυρωμένο τον τόπο σε αρρωστημένη ακινησία με ορατό και πραγματικό τον κίνδυνο οδυνηρής παρακμής.
Είναι πρόδηλη η ανάγκη να ξεφύγουμε το συντομότερο από αυτόν τον βρόγχο ώστε η Χίος να ανταποκριθεί στις προκλήσεις της νέας εποχής της τρίτης εκατονταετηρίδας ζωής του ελληνικού Κράτους.
Τα δεδομένα στο αδιαμφισβήτητα ζοφερό τέλμα είναι σε γενικές γραμμές τα εξής:
Δογματική, επίμονη και αδιέξοδη η πολιτική του Υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, ομιχλώδες ευρωπαϊκό πλαίσιο μεταναστευτικής πολιτικής, ισχυρή και σταθερά αμετακίνητη η λαϊκή βούληση που αντιτίθεται στην δημιουργία mega-δομής.
Ανατροπές στις πολιτικές Ε.Ε.- ΗΠΑ- Ρωσίας, εξελίξεις στην Λιβύη, δυναμικές διπλωματικές και εξοπλιστικές πρωτοβουλίες της Ελλάδας που αδυνατίζουν σημαντικά την Τουρκική αλαζονεία η οποία εκούσα-άκουσα περιορίζει τις κατευθυνόμενες μεταναστευτικές ροές προς την Ελλάδα και
Νέο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου το οποίο (υποκειμενικό) σχεδιάστηκε και συνδέεται άμεσα με τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα και παράλληλα με τις ανάγκες της Ε.Ε. που δρομολογούν οι εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία.
Έχουμε λοιπόν για μεγάλο χρονικό διάστημα ελάχιστες προσφυγικές ροές που δεν δικαιολογούν mega-δομές αλλά παράλληλα ανομολόγητη έμμεση ευρωπαϊκή πρόσκληση μεταναστών με την ‘’προσφορά’’ πρώτης κλάσεως κέντρων φιλοξενίας στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου και ισχυρό θεσμικό πλαίσιο που εξυπηρετεί ασφαλέστερη επιλογή και προετοιμασία ένταξης ταλαντούχου εργατικού δυναμικού.
Αντιφατικά δεδομένα πλην όμως αιτιολογούν την ανυποχώρητη ευρωπαϊκή πίεση για δημιουργία mega-δομών στην οριογραμμή της Ευρώπης.
Η κακοδιαχείριση του προβλήματος στην Χίο σε συνδυασμό με τις υπαρκτές και επιβαρυντικές για τα νησιά μας πρόνοιες του Νέου Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου ενισχύουν το αίσθημα καχυποψίας και εξασθενίζουν τον αναγκαίο για πρόοδο δεσμό εμπιστοσύνης μεταξύ λαού και κυβέρνησης και ειδικά για την Χίο θα προσέθετα και Δημάρχου.
Όμως, επιβάλλεται να ξεκολλήσουμε έχουμε ευθύνη στις σημερινές και επόμενες γενιές, αρκετά τις έχουμε φορτώσει!!!
Προτείνω (για άλλη μια φορά) στον Υπουργό Μετανάστευσης και Βουλευτή Χίου κύριο Νότη Μηταράκη να συγκαλέσει μετά το Πάσχα σύσκεψη με την συμμετοχή:
Των Βουλευτών της Χίου
Περιφερειάρχη
Αντιπεριφερειάρχες
Δημάρχου
Των επί κεφαλής Δημοτικών Συνδυασμών
Του Προέδρου του Επιμελητηρίου
Των πρώην Βουλευτών
Των πρώην Δημάρχων
Των Προέδρων/Γραμματέων των κομματικών οργάνων στην Χίο και
Των συμμετεχόντων στα ψηφοδέλτια στις τελευταίες εθνικές εκλογές
Την Παγχιακή Επιτροπή Αγώνα
με στόχο την αναζήτηση βέλτιστης συναινετικής και λογικής λύσης για την έξοδο από το αδιέξοδο και την επαναφορά της Χίου στον δρόμο της ελπίδας και της προόδου.
Οι επιτελείς του Υπουργείου έχουν χρόνο να εργαστούν για την οργάνωση μιας επιτυχημένης σύσκεψης σε ειλικρινές και έντιμο πολιτικά πλαίσιο για το καλό του τόπου και των Χιωτών.
Είμαι βέβαιος ότι όλοι θα ανταποκριθούν με αίσθημα ευθύνης.
Ευχαριστώ όλους για τις όμορφες διαδικτυακές σας ευχές, για την ενασχόληση μου με την Αγιογραφία.! Θα τις κρατήσω μέσα στην καρδιά μου!
Εύχομαι κι εγώ, με τη σειρά μου, στον καθένα ξεχωριστά,το φως της ανάστασης να φωτίζει πάντα την ζωή σας και να σας οδηγεί στο δρόμο της αγάπης και της αλληλεγγύης
Ο ιερολοχίτης Γιάννης Καζάς στις 31 Μαρτίου 1947 σκαρφάλωσε στον ιστό και ξέμπλεξε την Ελληνική σημαία
Γράφει ο δημοσιογράφος ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ Εφημερίδα ΡΟΔΙΑΚΗ.
Ο ήρωας των παιδικών μας χρόνων ήταν ένας ιερολοχίτης ! Είχε τελειώσει ο πόλεμος, η αγγλική κατοχή έπαιρνε τέλος και η Ρόδος όπως και τα άλλα νησιά της Δωδεκανήσου, ανέπνεαν ελεύθερα ύστερα από αιώνες ξενικής σκλαβιάς.
Η 31η Μαρτίου 1947 θα μείνει στην ιστορία, αφού αποχωρούσε η αγγλική στρατιωτική διοίκηση και ανελάμβανε πλέον η ελληνική υπό τον αντιναύαρχο Περικλή Ιωαννίδη.
Τη μέρα αυτή όλοι οι κάτοικοι του νησιού είχαν συγκεντρωθεί στο Μαντράκι για να πανηγυρίσουν την έπαρση της ελληνικής σημαίας στον ιστό του κτιρίου του κυβερνείου, που ουσιαστικά σήμαινε και την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με τη Μητέρα Πατρίδα.
Ώρα 12 ακριβώς το μεσημέρι : Μετά τα σύντομα διαδικαστικά , γίνεται η υποστολή της αγγλικής σημαίας και αμέσως αρχίζει η έπαρση της ελληνικής υπό τους ήχους του εθνικού μας ύμνου.
Ο ιε
Το συγκεντρωμένο πλήθος έχει γονατίσει και το παράδειγμα δίνει ο δήμαρχος Γαβριήλ Χαρίτος και σύσσωμο το δημοτικό συμβούλιο. Την έπαρση κάνει ένας ιερολοχίτης.
Και ξαφνικά η σημαία μπλέκει στα σχοινιά!.. Ο κόσμος παγώνει. Όμως ο ιερολοχίτης Γιάνννης Καζάς δεν χάνει ούτε στιγμή. Σαν αίλουρος σκαρφαλώνει στον ιστό και ξεμπλέκει τη σημαία υπό τις ζητωκραυγές των χιλιάδων συγκεντρωμένων.
Ποιος ήταν, όμως, ο ιερολοχίτης που έγινε ήρωας. Το όνομα του ήταν Γιάννης Καζάς με καταγωγή από τη Χίο. Πήρε μέρος σε επιχειρήσεις του Ιερού Λόχου ,κυρίως στα νησιά της Δωδεκανήσου με διοικητή τον στρατηγό Γεώργιο Βορριά. ‘
Έγινε ο αγαπημένος ιερολοχίτης του διοικητή του Ιερού Λόχου Χριστόδουλου Τσιγάντε , τον οποίο ακολουθούσε σε κάθε βήμα του. Ήταν ένα γεροδεμένο παλληκάρι που η πράξη αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει ήρωας και όλοι στη Ρόδο να μιλούν γι αυτόν.
Ο Γιάννης Καζάς μετά το τέλος του πολέμου δεν έφυγε από τη Ρόδο, αλλά παρέμεινε εδώ. Δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο Ναυτικό ‘Όμιλο του οποίου υπήρξε και αθλητής της κωπηλασίας. Παράλληλα ασχολήθηκε ενεργά και με τον προσκοπισμό και υπήρξε από τα πρώτα του στελέχη στη Ρόδο με πλούσια δράση.
Όμως , τα δύσκολα χρόνια της μεταπελευθερωτικής Δωδεκανήσου ανάγκασαν τον Καζά να μεταναστεύσει κατά τη δεκαετία του 1950 στην Αμερική όπου παρέμεινε για αρκετά χρόνια. Επέστρεψε στο χωριό του Καλαμωτή Χίου όπου παντρεύτηκε και στη συνέχεια γύρισε πάλι στην Αμερική.
Όλα αυτά τα χρόνια, ο Γιάννης Καζάς διατηρούσε αλληλογραφία, κυρίως με τους φίλους του στο Ναυτικό ‘Όμιλο και τον προσκοπισμό. Μετά από πολυετή παραμονή στο εξωτερικό επέστρεψε στο νησί του όπου εγκαταστάθηκε πλέον μόνιμα.
Και η πιο συγκινητική μέρα για τον ιερολοχίτη ήταν πριν 20 χρόνια όταν γιόρταζε η Δωδεκάνησος τα 50 χρόνια από την Ενσωμάτωση. Προσκλήθηκε στη Ρόδο και έκανε την έπαρση της σημαίας από τον ιστό της νομαρχίας !...Παράλληλα τιμήθηκε από το Δήμο Ρόδου και τη Λέσχη Λάιονς!..
Ο Γιάννης Καζάς ήταν ένα μυθικό πρόσωπο εκείνα τα χρόνια στην ελεύθερη Ρόδο. Πέθανε το 2003 σε ηλικία 79 χρόνων στην ιδιαιτέρα πατρίδα του. Όσοι τον γνώρισαν εδώ τον θυμούνται πάντα με συγκίνηση. Ήταν ένας ήρωας του πολέμου και ενσαρκωτής των ιδανικών της Ελλάδας.
ΤΑ - ΜΑΣΤΙΧΟΧΩΡΟΥΣΙΚΑ ΝΕΑ - εύχονται το αναστάσιμο μήνυμα ελπίδας και δύναμης του Θεανθρώπου, να φωτίσει τις ψυχές όλων μας και να ζωντανέψει τις ελπίδες μας για ένα κόσμο ανθρωπιάς, αλληλεγγύης και δικαιοσύνης.
Οι δύσκολες μέρες που περνάμε σήμερα εύχομαι να γίνουν σύντομα παρελθόν.
Κυριακή απόγευμα 5 Ιουλίου 2012 στην πάνω πλατεία της Καλαμωτής, ο Μιχάλης Σταμούλας, ο Γεώργιος Μονίαρος, και ο Νικόλαος Μαϊστρος,διαβάζουν τα " Μαστιχοχωρούσικα Νέα", περιμένοντας τον Στεφανή να τους σερβίρει τον καφέ.Ο αείμνηστος Γεώργιος Ρορός ακούει με ενδιαφέρον τα νέα που διαβάζει ο Μιχάλης Σταμούλας
H Κική Καμαριά φυλάει την κάτω πλατεία του χωριού.
Οποιοδήποτε πρόβλημα σας απασχολεί στην καθημερινότητα σας με την δημόσια δίοικηση, τηλεφωνήστε στο6978091033ή στείλτε email στοmkanarios@gmail.comκαι το πρόβλημα σας θα λάβει απάντηση από τον αρμόδιο υπηρεσιακό φορέα.
Γεννήθηκα στην Καλαμωτή της Χίου. Αποφοίτησα το 1968 από το Λύκειο Καλαμωτής και υπηρέτησα την στρατιωτική μου Θητεία ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός από το 1970 εως το 1972, προήχθην δε σε έφεδρο Υπολοχαγό το 1977 και σε έφεδρο Λοχαγό το 1989. Διετέλεσα πρόεδρος σε στρατιωτική Επιτροπή.
Απο το 1972 εργαζόμουν ως υπάλληλος στα ΕΛΤΑ και απο το 2005 είμαι Συνταξιούχος.
Το 1991 ανοίγω το πρώτο ιδιωτικό ταχυδρομείο με την επωνυμία CHIOS EXPRESS COURIER. Παράλληλα δε ανέπτυξα σημαντική δράση στα κοινά του τόπου μου όντας ιδρυτικό μέλος της Αθλητικής Ένωσης Καλαμωτής το 1969 και διατελώντας Πρόεδρος απο το 1983 εως το 1986, ξεκίνησαν οι εργασίες για την κατασκευή του Γηπέδου. Επίσης ως μέλος του ΔΣ του Πολιτιστικού Συλλόγου συμμετείχα στην αναβίωση του Καλαμωτούσικου Γάμου το 1987 και απο το 1986 εως το 1989 διετέλεσα Κοινοτικός Σύμβουλος Καλαμωτής, ενω ήμουν και υποψήφιος πρόεδρος της Κοινότητας Καλαμωτής.Στις Δημοτικές εκλογές του 2010 εκλέχθηκα Κοινοτικός Σύμβουλος στην Κοινότητα Καλαμωτής. Από το 2014 έως το 2016 διετέλεσα πρόεδρος του Προοδευτικού Ομίλου Καλαμωτής.
