Καλό ταξίδι Κώστα.................στη γειτονιά των Αγγέλων

Θλίψη είχε προκαλέσει στην Χίο και στην  τοπική κοινωνία της Καλαμωτής το άγγελμα του θανάτου του Δικηγόρου Κώστα Παρθενίδη που άφησε την τελευταία του πνοή στην Ελβετία στις  15 Ιουλίου 2022, σε ηλικία 50 ετών..

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Κυριακή 24 Ιουλίου 2022 στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας στη Χίο και η ταφή του θα γίνει στο κοιμητήριο της  Καλαμωτής, ώρα 5.00 μ.μ

Παρακαλούνται όσοι τιμούν την μνήμη του να τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία. Στην σύζυγο του, στα παιδιά του, στους γονείς, στα αδέλφια του και στους συγγενείς, εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.

Αιωνία η μνήμη του 

                                                                 ΨΗΦΙΣΜΑ

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΧΙΟΥ (Δ.Σ)

Στη Χίο, σήμερα 20.7.2022 ,ημέρα Τετάρτη και ώρα 13.00 μ.μ. συνήλθαν εκτάκτως τα μέλη του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Χίου, στα γραφεία του Συλλόγου ένεκα του θλιβερού γεγονότος του θανάτου, του  διαπρεπούς μέλους μας και αγαπητού σε όλους, συναδέλφου δικηγόρου Κωνσταντίνου Παρθενίδη  του Χρυσοσθένη και της Μαρίας, που επισυνέβη στις 15 Ιουλίου 2022 στην Ελβετία, το  δε Διοικητικό Συμβούλιο ομόφωνα αποφασίζει:

1.Να παρακολουθήσει σύσσωμο την επικήδεια εκφορά του.

2.Να διατεθεί  στη μνήμη του, συγκεκριμένο ποσό, υπέρ του Νοσοκομείου Χίου, -αφού ο Κωστής ανέκαθεν είχε έγνοια για το Νοσηλευτικό Ίδρυμα της Χίου «Σκυλίτσειο»-, αγωνιούσε για την υποβάθμιση του ΕΚΑΒ στο νησί μας, έχοντας εισηγηθεί στο Διοικητικό μας Συμβούλιο  να ασχοληθεί ο Δ.Σ.Χ. με το θέμα αυτό  και δεσμευόμαστε στη μνήμη του, να το πράξουμε από κοινού με τον Ιατρικό Σύλλογο,  εφόσον συνδράμει την προσπάθειά μας. Ειδικότερα δε το όποιο ποσό αναλογεί, το προσφέρουμε για την αγορά καρέκλας χημειοθεραπείας ή αντλιών έγχυσης φαρμάκων, στην αίθουσα χημειοθεραπείας που πρόσφατα ολοκληρώθηκε με την ευχή και την ελπίδα να πλαισιωθεί από το ανάλογο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό ,που απαιτείται για την άψογη λειτουργικότητά της.

3.Τη σύνταξη του παρόντος ψηφίσματος , την εκφώνησή του εκ μέρους του Δικηγορικού Συλλόγου Χίου στην τελετή της κηδείας του , τη δημοσίευση αυτού στο τοπικό τύπο και την επίδοσή του στην οικογένειά του.

« Ο Κωνσταντίνος Παρθενίδης, ο αγαπημένος μας, χαμογελαστός σχεδόν πάντοτε Κωστής –όπως τον αποκαλούσε ο αξέχαστος πατέρας του και έτσι μάθαμε και εμείς-ήταν γυιός του δικηγόρου Χρυσοσθένη Παρθενίδη από την Καλαμωτή και της Μαρίας Μπατά Παρθενίδη από το Πυργί, εγγονός δε του δικολάβου παππού του, Κωνσταντίνου Παρθενίδη. 

Γεννήθηκε στη Χίο στις 12 Ιανουαρίου του 1972 και ήταν μόλις 50 ετών.Απεφοίτησε από το τότε 1 ο  Λύκειο Χίου (το ιστορικό παλιό Αρρένων) και υπήρξε καθώς λένε οι συμμαθητές του ,ο αγαπημένος μαθητής των τότε καθηγητών ,όχι μόνο για τις υψηλές επιδόσεις του ,αλλά και για το ήθος του και τη σύμπνοια με τους συνομηλίκους του.

Εισήχθη κατόπιν επιτυχούς δοκιμασίας στις Πανελλαδικές στη Νομική Σχολή του Ε.Κ.Π.Α από την οποία απεφοίτησε με «λίαν καλώς» στις 12/10/1995, ενώ συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον της Αγγλίας , από το οποίο έλαβε δύο μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών. (masterΝομικής) στις 21.3.1997. Εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις ως έφεδρος αξιωματικός. Μετά την  άσκησή του ως τις 3/6/1999 , επιτυχών στις εξετάσεις για την άδεια εξάσκησης επαγγέλματος  ενώπιον του Εφετείου Αιγαίου στη Σύρο, διορίσθηκε Δικηγόρος  στο Πρωτοδικείο Χίου στις 3.6.1999 εγγραφόμενος κατά την αυτή ημέρα της ορκομωσίας του στο Δικαστήριο, στα Μητρώα του Δ.Σ.Χίου με αριθμό 152/1999. Με την από 15/03/2004 απόφαση του Δ.Σ. του Δ.Σ.Χίου προάχθηκε ως παρ Εφέταις δικηγόρος στο Εφετείο Αιγαίου και στη συνέχεια με την από 04.05.2015 απόφαση του ιδίου, προάχθηκε σε δικηγόρο στον ΄Αρειο Πάγο. Έχοντας την εκτίμηση των συναδέλφων δικηγόρων ,ανέπτυξε συνδικαλιστική δράση και διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου μας την χρονική περίοδο από 27/2/2005 έως 23/2/2008 και από 27/2/2011 έως 25/11/2017. 

Παντρεμένος στη ζωή, από το 2005 με την  αγαπημένη του σύζυγο Εύα Σπηλιοπούλου από την Αχαϊκή Πάτρα ,γνωρίσθηκε μαζί της στις μεταπτυχιακές τους σπουδές και ευτύχησε να αποκτήσει μαζί της τα δύο   πολυαγαπημένα παιδιά τους, την Αναστασία  και   τον  Χρυσοσθένη    ηλικίας  13 και 11 ετών     αντίστοιχα.

 Ο Κωνσταντίνος Παρθενίδης διακρίθηκε ιδιαίτερα ως ικανότατος δικηγόρος με εξαιρετική κατάρτιση και ταλέντο , έχοντας εργασθεί και στην Αθήνα σε γνωστό μεγάλο δικηγορικό γραφείο,  ο ίδιος θα μπορούσε –εάν το ήθελε – να συνέχιζε τη δικηγορία στην πρωτεύουσα ή στο εξωτερικό, σε συνδυασμό με τις άριστες σπουδές του. Ωστόσο ο Κωστής, που πάντα το πρόσωπό του το φώτιζε ένα χαμόγελο, αγαπούσε βαθειά  το νησί, τη Καλαμωτή, τη Κώμη κι έτσι σύντομα επέλεξε να συνεχίσει τη δικηγορική του καριέρα στη Χίο. Ξεκινώντας από το γραφείο του πατέρα του Χρυσοσθένη στην οδό Βουπάλου, γρήγορα και αποφασιστικά πήρε την πρωτοβουλία για ένα μεγάλο γραφείο με συνεργάτες , επί της οδού Βενιζέλου, όπου και η Εισαγγελία της Χίου. Με βεβαιότητα ο Κωστής ξεπέρασε τον, επίσης χαρισματικό πατέρα του Χρυσοσθένη ,αναπτύσσοντας ταχύτατα δική του πελατεία και γράφοντας τις δικές του πρώτες επιτυχίες στα δικαστικά έδρανα του Πρωτοδικείου μας και όσον ούπω στο Εφετείο και στον ΄Αρειο Πάγο, καθιερώνοντάς τον άμεσα, ως ένα από τους καλύτερους δικηγόρους της Χίου, κάνοντας δικαιολογημένα υπερήφανους τους γονείς του και την οικογένειά του. Πάντα φιλικός με τους συναδέλφους ,παλιούς και νεότερους,υποστηρικτικός ,μελετηρός και εργατικός, υπηρέτησε με αφοσίωση τη νομική επιστήμη καιτη Δικαιοσύνη, αναλαμβάνοντας δίκες που υπήρξαν σταθμός στα δικά μας δικαστικά χρονικά. ΄Όταν  εντελώς ξαφνικά πρό πενταετίας διαγνώσθηκε με καρκίνο, ο Κωστής–έχοντας την αμέριστη  συμπαράσταση της συζύγου του Εύας και του ιατρού πενθερού του στην Ελβετία- έδωσε παλικαρίσια και με περισσή αξιοπρέπεια ετούτη την άνιση μάχη, σηκώνοντας όλο το ψυχικό βάρος του «προσδόκιμου» ζωής, που του είχε δώσει η επιστήμη, αντέχοντας σωματικά τις κάθε είδους θεραπείες, συνεχίζοντας απτόητα την δικηγορία, μένοντας όρθιος ακόμη και στην, με πολλές διακοπές, μεγάλη δίκη της πυρκαγιάς της Σιδηρούντας.  Δεν εγκατέλειψε τους εντολείς του, παρ ότι υποχρεωνόταν στον ενδιάμεσο χρόνο που μεσολαβούσε μέχρι να επαναληφθεί η διαδικασία, να μεταβαίνει αεροπορικώς για τη συνέχιση της  θεραπείας του στη Γενεύη, , κι όλα αυτά διαδραματίζονταν μόλις ένα εικοσαήμερο, πριν το συμπαντικό του ταξίδι στον ουρανό. 

Τέτοια ψυχή παλικαριού είχε ο Κωστής Παρθενίδης και αυτή τη παρακαταθήκη, μας άφησε.Το νησί, η Καλαμωτή, η Κώμη ,οι άνθρωποι του τόπου του-κρινάκια ανοικτά στο μικρόκοσμο της καρδιάς  και των συναισθημάτων του-, απετέλεσαν το καταφύγιο της ψυχής του κι αντιστάθηκαν  στον κοσμοπολιτισμό που απέκτησε και κατείχε ,επιτρέποντάς του να τον ενσωματώσει μαζί τους , μα να μην τους στερήσει τον δικό τους Κωστή Παρθενίδη, τη δικηγορική του οντότητα , την πληρότητα του ανθρώπου που ανοίχθηκε στους ορίζοντες. Χιουμορίστας , -με κάτι απ τον Χρυσοσθένη σ αυτό-  απολάμβανε τα αστεία και το γέλιο ,σαν το αντίδοτο που τον «χαλάρωνε» απ τη σοβαρότητα του και τις αρχές του ,τυλιγμένες πάντα στο δικηγορικό του κοστούμι και τη συγκρότησή του, βαθιά αφοσιωμένος στην οικογένειά του. Κι ωστόσο παρά τη παράδοση που έφερε μέσα του ,ανατρεπτικός με τη «σανίδα» του, ξεμάκραινε από το κοντινό γαλάζιο της παραλίας με πίστη στο μπλε των βυθών και τη θέωση. Συνάμα  ακουμπούσε τη προσευχή του στα μικρά εκκλησάκια ,βρίσκοντας βάλσαμο και γαλήνη ,αναπαμό και ελπίδα στις άγιες εικόνες της καρτερίας και της απαντοχής.

 Αγαπημένε μας Κωστή, το φτερούγισμά σου σβέλτο, δυναμικό  και κοφτό σαν του αετού, είχε το μεγαλείο του΄ απ την άλλη, ευαίσθητο σαν το θρόϊσμα του χελιδονιού, χάριζε γενναιόδωρα την άνοιξη της ψυχής σου, σε όλους μας. «Κράτα γερά» σου έλεγαν οι φίλοι και οι συγγενείς και τώρα να ,εσύ «κρατάς» τις καρδιές μας, ενωμένες στο θρήνο και στις εικόνες, στη δίψα σου για τη ζωή, στη καλοσύνη και την αγάπη που «όλα τα μπορεί», κρατώντας   σε ,στο πάνθεον του Δικηγορικού μας Συλλόγου ,που είναι βαθιά ορφανεμένος ,από την τόση πρόωρη απώλειά σου….

Στη κόψη του καλοκαιριού που αγαπούσες, στο πέταγμα των γλάρων στο Βενέτικο και στον ουρανό, στη χούφτα της μικρής Ειρήνης με την άμμο και τα κοχύλια,  στο μπλε της θαλασσινής Κώμης που σεργιάνιζες, στη θρηνούσα μάνα Παναγιά  Μαρία και στο δάκρυ της μαστίχας, στην αγάπη που πονά στη συνοδοιπόρο γυναίκα σου ,στις μνήμες του ήλιου και των κυμάτων , -φυλακτά και νόστος των παιδιών σου, για το μέλλον-, αποσβολωμένοι εμείς οι φίλοι συνάδελφοί σου, -ακουμπισμένοι στα γήϊνα θαρρείς- σε θρηνούμε και σε συντροφεύουμε εδώ στο αγαπημένο μας νησί, που κουβαλούσες πάντα μέσα σου, να κουρνιάσεις σ αυτό τη ψυχή σου ……

Με όλες τις προσωπικές στιγμές που καθένας μας μοιράσθηκε μαζί σου, πολυαγαπημένε μας φίλε και συνάδελφε Κωστή,  όλοι μαζί ο Δ.Σ. Χίου, σου ευχόμαστε καλό ταξίδι στη γειτονιά  των αγγέλων και πάντα θα κρατάμε το χαμόγελο που σε φώτιζε, την  αγάπη και τη πίστη σου, τον αγώνα σου στο βαθύ μπλε της ζωής και της θάλασσας….»

Ας είναι αιωνία η μνήμη Σου…

Χίος 20.07.2022

ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΧΙΟΥ (Δ.Σ) 

Η Πρόεδρος                           Η Γενική Γραμμματέας

Ανθίππη Ζανάρα                     Αικατερίνη Χούλη

            Ψήφισμα της ΕΜΧ για την απώλεια του Κώστα Παρθενίδη:

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου μόλις πληροφορήθηκε τον αδόκητο χαμό του Κωνσταντίνου Παρθενίδη, συνήλθε εκτάκτως το Σάββατο  16 Ιουλίου 2022 και αποφάσισε ομόφωνα τα εξής :

1. Να συλλυπηθεί την οικογένεια του

2. Να διατεθεί στη μνήμη του το ποσό των 1.000€ στην Κιβωτό του Αιγαίου

3. Να διαβαστεί το παρόν ψήφισμα στην εξόδιο ακολουθία και να παραδοθεί στην σύζυγό του

4. Να σταλεί το παρόν ψήφισμα στον τοπικό τύπο προς δημοσίευση.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ	Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ	ΤΑ ΜΕΛΗ
Γεώργιος Τούμπος	Μιλτιάδης Σταυρινούδης	Δημήτριος Αγκάς
		Κωνσταντίνος Γανιάρης
		Παντελής Σαραντάκης
		Ιωάννης Καπετάνος
		Νεκτάριος Λυμπέρης
		Κωνσταντίνος Νεαμονίτης
		Νικόλαος Νύκτας

 

Εσπερινός στο γραφικό εξωκλήσι του Προφήτη Ηλία στην Κώμη

Με λαμπρότητα τελέσθηκε το απόγευμα της Τρίτης 19 Ιουλίου 2022, παραμονή της εορτής του Προφήτου Ηλία, ο πανηγυρικός εσπερινός στο ομώνυμο εξωκλήσι στην Κώμη, ιερουργούντος του παπά Θεριανού Κωνσταντίνου.

Δεκάδες προσκυνητές ανηφόρισαν στο γραφικό εξωκλήσι για να ανάψουν ένα κεράκι και να τιμήσουν την μνήμη του Προφήτη Ηλία και να αισθανθούν όλοι τη χάρη του. Διοργανωτής ήταν ο αεικίνητος Αναγνώστης Κοσσένας Αντώνης που μαζί με άλλες γυναίκες πρόσφεραν άφθονα εδέσματα. Στον εσπερινό παραβρέθηκαν οι ομογενείς από την Αμερική Ηλίας Παντελάρος με την σύζυγο του Ειρήνη από το Πυργί και του ευχόμεθα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

Σήμερα Τετάρτη το πρωί 20 Ιουλίου 2021 στις 07:00 π.μ. ημέρα της εορτής έγινε η πανηγυρική Θεία Λειτουργία στην Αγία Παρασκευή στην Καλαμωτή.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΡΧΕΙΟΥ

Έφυγε ξαφνικά από την ζωή, στα 69 της χρόνια η Μαίρη Χαραλ.Πατμετζή .από την Καλαμωτή .

 

Έφυγε ξαφνικά από την ζωή, για την γειτονιά των Αγγέλων στα 69 της χρόνια, η Μαίρη Χαραλ. Πατμετζή από την Καλαμωτή . 

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Τετάρτη 20 Ιουλίου 2022 και ώρα 6.30 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής στην Καλαμωτή. Παρακαλούνται όσοι την γνώριζαν και όσοι την αγαπούσαν να την συνόδευσαν  στην τελευταία της κατοικία. 

Η Μαίρη υπήρξε μια άριστη μητέρα. Εργαζόταν στην Ολυμπιακή από όπου συνταξιοδοτήθηκε. Παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά, τα οποία τα μεγάλωσε, τα στήριξε, τα δίδαξε τις αρχές του ήθους, της ευπρέπειας και της ευγένειας, φτιάχνοντας της δικές τους οικογένειες που της χάρισαν  εγγόνια τα οποία λάτρευε. 

Ή Μαίρη ήταν καλόκαρδη και αγαπητή με αγνά αισθήματα και ευγένεια ψυχής. Ήταν σεμνή και καλοπροαίρετη, χαμογελαστή και κεφάτη με αισιόδοξη διάθεση για τη ζωή και τους ανθρώπους. Χαρακτηριστικό της ήταν το γλυκό χαμόγελο της και η ευχάριστη παρουσία της. 

Αγαπημένη μας φίλη Μαίρη έσβησε το χαμόγελό που μας χάριζες στην Κώμη, αυτό που φώτιζε το πρόσωπό σου και έκρυβε τις πίκρες και τις αγωνίες σου..
Καλό σου ταξίδι, αγαπημένη μας Μαίρη

Στα παιδιά της, στα εγγόνια της,στα αδέλφια της και στους συγγενείς εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια.
Ας είναι αιωνία η μνήμη της και αναπαυμένη η ψυχή της!
 

 

"Εκφράσεις ψυχής" Φεύγουν οι άνθρωποι, της Μαίρης Πεφάνη - Παρθενίδου

 

Φεύγουν οι άνθρωποι. Φεύγουν από δίπλα σου, απ’ τη ζωή σου, απ’ τον κόσμο σου. Φεύγουν και γίνονται αναμνήσεις κάπου στο βάθος του μυαλού. Σκέψεις σκόρπιες και πρόσωπα θολά, δίχως χρώματα κι αρώματα. Μόνο μια αίσθηση σου αφήνουν, μοναδική ο καθένας, απ’ ότι μπόρεσε να σε κεράσει για όσο βρέθηκε στο δρόμο σου.

Οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο φεύγουν πρώτοι

Φεύγουν οι άνθρωποι και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι. Στιγμές χαράς, στιγμές απώλειας. Τρενάκι που ανεβοκατεβαίνει η ζωή με επιβιβάσεις άγνωστες κι αναχωρήσεις ξαφνικές. Εσύ ριζωμένος στο κάθισμα κοιτάς απ’ το τζάμι τους σταθμούς και στέκεσαι ακίνητος. Σαν τους εφιάλτες που σε βρίσκουν τη νύχτα να προσπαθείς να ουρλιάξεις και φωνή να μη βγαίνει.

Φεύγουν εκείνοι που έχουν έρθει για καλό. Που σε γεμίζουν με αγάπη και καλοσύνη. Εκείνοι που μαζί τους νιώθεις τις μέρες ομορφότερες και τα ποτήρια μισογεμάτα. Εκείνοι που η φωνή τους σε ηρεμεί και οι συμβουλές τους σε πάνε ένα βήμα παρακάτω. Απομακρύνονται και χάνονται και δεν μπορείς μήτε να θυμώσεις, μήτε να κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Μόνο να το υπομείνεις μπορείς.

Είναι δύσκολη η απώλεια. Είναι μεγάλο το κενό. Είναι τρύπες μέσα σου που θα μείνουν πάντα έτσι. Κενές. Δεν μπαζώνονται, δεν καλύπτονται, δε φτιάχνονται. Μένουν τρύπες. Κανένας άλλος δεν μπορεί να αναπληρώσει το κενό εκείνου που φεύγει. Δεν υπάρχει αντικαταστάτης, ούτε αναπληρωματικός. Μοναδικοί άνθρωποι, μοναδικό και το άδειασμα που αφήνουν με το φευγιό τους.

Δεν παλεύεται ο χαμός. Δεν ξεπερνιέται, δεν ξεχνιέται. Όσο και να περνάει ο χρόνος, όσο και να αλλοιώνονται τα πρόσωπα, πάντα μια στιγμή, μια σκηνή, μια μυρωδιά, μια φράση, θα έρθει να χτυπήσει μέσα σου το δικό σου, προσωπικό καμπανάκι της μνήμης. Θα θυμηθείς. Δε σου έχει απομείνει και τίποτα άλλο να κάνεις, πουθενά να πιαστείς. Μόνο να θυμηθείς μπορείς. Να θυμηθείς και να αγγίξεις για λίγα δεύτερα τον άνθρωπο που έχασες.

Θυμάσαι και χαμογελάς. Θυμάσαι και δακρύζεις. Πόσα γέλια, πόσους τσακωμούς μοιραστήκατε. Πόσες φορές είχε δίκιο και πόσες έκανε πίσω στο πείσμα σου. Κανείς δε σε νοιαζόταν έτσι. Δεν έχει σημασία το πόσο νοιαζόταν. Σημασία έχει το πως νοιαζόταν κι αυτό το «πώς» δεν μπορείς να το ξαναβρείς. Είπαμε. Μοναδικά τα κενά. Μοναδικός κι ο τρόπος που δημιουργήθηκαν.

Φεύγουν οι άνθρωποι που δέθηκες μαζί τους. Εκείνοι που τους χάρισες τα πιο «πολλά» σου κι αρκέστηκαν στα «λίγα» σου. Εκείνοι που μιλούσαν στην καρδιά σου κι άκουγαν τα μάτια σου. Φεύγει η οικειότητα και η ασφάλεια που ένιωθες μαζί τους. Χώνονται σε μια βαλίτσα μαζί με όσα άλλα δώρα έφεραν όταν μπήκαν στη ζωή σου.

Στέκεσαι μόνος πια να ρωτάς γιατί. Μετράς πληγές κι αρνείσαι να προχωρήσεις. Κανείς δε θα ‘ναι σαν κι αυτούς που «έφυγαν». Εσύ το ξέρεις και πονάς περισσότερο. Πώς να τα βάλεις με το θάνατο; Πώς να γυρίσεις πίσω το χρόνο; Πώς να χαρίσεις ζωή σε κάτι που μέσα σου κατακτά την αθανασία;

Φεύγουν οι άνθρωποι που αγαπάς περισσότερο. Λες και μια μαγική δύναμη στους έστειλε για λίγο. Τόσο όσο να δεις το καλό και ποτέ να μη συμβιβαστείς με τίποτε λιγότερο.

Φεύγουν εκείνοι που σε αγάπησαν περισσότερο. Φεύγουν αλλά σου αφήνουν μερίδιο απ’ την αγάπη τους για να ‘χεις να πορεύεσαι τις στιγμές που σου λείπουν.

Φεύγουν αλλά τουλάχιστον ήρθαν.

'Εφυγε ο Μιλτιάδης Σταμούλας του Αθανασίου από την Καλαμωτή

Το τελευταίο αντίο είπαν την Πέμπτη 14 Ιουλίου 2022 στον Μιλτιάδη Σταμούλα του Αθανασίου, 81 ετών συνταξιούχου υπαλλήλου του Ο Τ Ε από την Καλαμωτή, συγγενείς και φίλοι, στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Τραχύ, Φραγκοβουνίου. Στο άκουσμα του θανάτου του στην Καλαμωτή σκόρπισε θλίψη σε όσους τον γνώριζαν και όσους τον αγαπούσαν.

Ο Μιλτιάδης ήταν καλόκαρδος και πολύ αγαπητός. Ήταν σεμνός και καλοπροαίρετος, γελαστός και κεφάτος με αισιόδοξη διάθεση για τη ζωή και τους ανθρώπους.

Στην σύζυγο του στα αδέλφια του, στα ανίψια και στους συγγενείς εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια. Ο ύπνος του ας είναι ελαφρύς και ατάραχος.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του και αναπαυμένη η ψυχή του.

 

Παραδοσιακό πανηγύρι στην Καλαμωτή ,την Τρίτη 26 Ιουλίου 2022

 Παραδοσιακό πανηγύρι διοργανώνει στην Καλαμωτή ο Προοδευτικός Όμιλος του χωριού και η Α.Ε.Καλαμωτής την Τρίτη 26 Ιουλίου 2022 στις 9.30 το βράδυ,

Στην ανακοίνωση-πρόσκληση αναφέρεται ότι η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στη Μέσα Πλάτσα του χωριού με την παραδοσιακή  ορχήστρα του Αυγουστίδη.

Καλέστε έγκαιρα στα τηλέφωνα 6938039694 - 6937749458.  .

Καλό ταξίδι Κώστα ...................στη γειτονιά των Αγγέλων

 

Θλίψη προκάλεσε στην κοινωνία της Χίου, η είδηση του θανάτου του Καλαμωτούση, Δικηγόρου Κωνσταντίνου Παρθενίδη του Χρυσοσθένη σε ηλικία 51 ετών, που πάλεψε γενναία τα τελευταία πέντε χρόνια την επάρατο νόσο παραμένοντας μέχρι το τέλος μάχιμος στην Δικηγορία της Χίου, έχασε τη μάχη που έδινε για τη ζωή του σήμερα σε Νοσοκομείο της Γενεύης όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα.

Ο Κώστας ήταν άνθρωπος με αγνή καρδιά και ευγένεια ψυχής. Αξιόλογος Δικηγόρος, σύζυγος και πατέρας που λάτρευε τα παιδιά του. Ο θάνατος του πλήγωσε όλους όσοι τον γνώριζαν,όλους όσοι τον αγαπούσαν.Σε όλους προσέφερε απλόχερα τη ζεστασιά του γέλιου του και τη δροσιά της ψυχής του Ήταν καλόκαρδος και αγαπητός με αισθήματα αγνά και πηγαία.

Διέπρεψε στην Δικηγορία την οποία υπηρέτησε με θέρμη και συνέπεια μέχρι μερικούς μήνες πριν τον θάνατο του παίρνοντας την σκυτάλη της Δικηγορίας από τον αείμνηστο πατέρα του Χρυσοσθένη. 

Είχε σε υψηλό βαθμό ανεπτυγμένο το αίσθημα της αξιοπρέπειας και της τιμής. Τα τελευταία χρόνια καρτερικά αντιμετώπιζε το πρόβλημα υγείας του,έχοντας δίπλα του την αγαπημένη σύζυγο του και τα παιδιά του. Δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς για έναν γονιό που χάνει το παιδί του.

Στην σύζυγο του,στα παιδιά του,στη μητέρα του στα αδέλφια του και στους συγγενείς, εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια. 

Ας είναι αιωνία η μνήμη του και αναπαυμένη η ψυχή του.

Ανακοίνωση του Δικηγορικού Συλλόγου Χίου

Ο Δικηγορικός Σύλλογος σήμερα 15/7/2022 θρηνεί  την απώλεια του μέλους του δικηγόρου Κωστή Χρυσοσθένη  Παρθενίδη, που έφυγε από τη ζωή, μετά από μια πολύχρονη και άνιση μάχη με τον καρκίνο. Ο Κωστής έδινε ένα σκληρό αγώνα μη εγκαταλείποντας ποτέ τα έδρανα των Δικαστηρίων  και του συμπαραστάτη δικηγόρου. Ο επίλογος γράφτηκε σχεδόν ένα μήνα πρίν, στην μεγάλη δίκη που αφορούσε στην πυρκαγιά της Σιδηρούντας το 2012 στην οποία ο Κωστής έδωσε το παρόν ,παρά την επιδείνωση της υγείας του.

Στη κόψη του καλοκαιριού που αγαπούσες τόσο ,στο μπλε της θαλασσινής Κώμης που σεργιάνιζες ,αιφνιδιασμένοι όλοι μας , θρηνούμε Κωστή και σε περιμένουμε στο νησί ,που κουβαλούσες πάντα μέσα σου , να κουρνιάσεις σ αυτό τη ψυχή σου….

Μια πρώτη ανακοίνωση στο άκουσμα του φευγιού σου….. Δ.Σ.ΧΙΟΥ

Εξοικονομώ οργανωτικά,του Σταύρου Μιχαηλίδη

Αφορμή για την σημερινή παρέμβαση η σύμβαση που υπέγραψε ο Δήμος με εταιρεία ναυαγοσωστών για φύλαξη τεσσάρων ‘’πολυσύχναστων’’ παραλιών της Χίου ήτοι: Αφανούς Ναύτη-Καρφά-Αγίας Φωτεινής και Κώμης. Θα μας κοστίσει 328.473,2 ευρώ.

Η πρόσληψη ναυαγοσωστών είναι υποχρεωτική σε πολυσύχναστες παραλίες και αποτελεί συμμόρφωση σε συγκεκριμένη νομοθετική πρόνοια η δαπάνη της οποίας επιβαρύνει τον Δήμο δηλαδή όλους μας. Ο χαρακτηρισμός ‘’πολυσύχναστης παραλίας’’ δίνεται από μια ολιγομελή επιτροπή από τοπικών υπηρεσιών με κριτήρια παλαιάς ‘’χρήσης’’, δηλαδή με εκτίμηση αριθμού λουομένων των προηγούμενων ετών. Έτσι δεν αποκλείεται ο Καρφάς φέτος π.χ. να είναι ‘’άδειος’’ και βουλιάζει ο Μέγας Λιμιώνας ή τα Λημνιά άρα η παρουσία ναυαγοσωστών να μην είναι απαραίτητη στην χαρακτηρισμένη παραλία και να είναι στην ‘’αχαρακτήριστη’’.

Αυτή η υπερβολική κατά την εκτίμησή μου κοινωνική επιβάρυνση σε σχέση και σύγκριση με άλλες εξαιρετικά επείγουσες τοπικές μας ανάγκες όπως λόγου χάρη η κάλυψη των αναγκών του ΕΚΑΒ με οδηγούς και τραυματιοφορείς, η πρόσληψη νοσηλευτικού προσωπικού, ηφροντίδα ηλικιωμένων, ανήμπορων κλπ θα μπορούσε αν υπήρχε αποφασιστικότητα και οργάνωση να αντιμετωπισθεί εκ των ένδον και να εξοικονομηθούν πολλά χρήματα γι’ αυτές τις ανάγκες. Απ’ ότι γνωρίζω το τοπικό παράρτημα του Ερυθρού Σταυρού είχε προσπαθήσει πριν δυο-τρία χρόνια να εκπαιδεύσει διασώστες και ναυαγοσώστες. Δεν επιτεύχθηκε όμως η πρωτοβουλία λόγω μειωμένης εκδήλωσης ενδιαφέροντος. Στην Χίο, επίσης, υφίσταται με εξαιρετικό εξοπλισμό εκπαιδευμένη Εθελοντική Ομάδα Διάσωσης Φουσκωτών.

Τόπος θαλασσινός η Χίος με περγαμηνές και στα ναυτικά αθλήματα, με πλειάδα υγειονομικών, με δεκάδες απόστρατους λιμενικούς, νεότατους συνταξιούχους ναυτικούς καπεταναίους και μηχανικούς θα μπορούσε να έχει εκπαιδεύσει δεκάδες εθελοντές ώστε σημαντικά χρηματικά ποσά όπως αυτό που σχολιάζω να κάλυπταν άλλες επείγουσες κοινωνικές μας ανάγκες για τις οποίες υπάρχει απόλυτη αδιαφορία.

Για παράδειγμα αναφέρω την απόλυτη αδιαφορία κράτους και τοπικής αυτοδιοίκησης για τους οίκους ευγηρίας της Χίου (Γηροκομείο Ζωρζή Μιχαλινού και Καρδαμύλων). Ούτε ένα  ευρώ δεν δίνεται από το ευρύτερο δημόσιο για την φροντίδα των ηλικιωμένων του τόπου μας. Η δαπάνη ‘’φύλαξης’’ τεσσάρων μόλις παραλιών μας για ένα τετράμηνο (330 χιλιάδες ευρώ) είναι περίπου ο προϋπολογισμός του ενός γηροκομείου μας. Τιτάνιο αγώνα δίνουν οι διοικήσεις τους για να καλύψουν τις δαπάνες λειτουργίας τους. Και δεν είναι μόνο οι οίκοι ευγηρίας. Πολλά και δυσεπίλυτα είναι τα κοινωνικά προβλήματα του τόπου μας που χρονίζουν ένεκα οικονομικής δυσπραγίας και μπροστά μας όπωςδιαφαίνεται είναι τα πιο δύσκολα.

Η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να βγει δυναμικά μπροστά για την δημιουργία προϋποθέσεων οργάνωσης εθελοντικών ομάδων και σε αυτήν την περίπτωση.

Σταύρος Γ. Μιχαηλίδης

Υποναύαρχος (ε.α) Λ.Σ.

Παιδικές αναμνήσεις,< το Τόξο > στην δεκαετία του 1960 στην Καλαμωτή

Σχεδόν όλα τα παιδιά της Καλαμωτής στην δεκαετία του 1960 ήταν  οπλισμένα με σφεντόνες για το κυνήγι των πουλιών. Τότε ήταν πάρα πολλά στην περιοχή μας. Δεν υπήρχαν φυτοφάρμακα και άλλα δηλητήρια, για να τα εξοντώνουν.

Για να κατασκευάσουμε μια σφενδόνα, χρειαζόμαστε ένα ξύλο διχαλωτό (διχάλα) δυο ειδικά λάστιχα και ένα πετσάκι από μαλακό δέρμα, όπου θα βάλαμε τα «πολεμοφόδια», τις μικρές στρογγυλές πέτρες. Την διχάλα την φτιάχναμε από κλαδιά αγριελιάς . Διαλέγαμε το κατάλληλο, κατά τη γνώμη μας, το κόβαμε το καθαρίζαμε από τα φύλλα και τα μικρά κλωναράκια. Για να αποκτήσει το κατάλληλο, καμπυλωτό σχήμα δέναμε με σύρμα τις πάνω άκρες του και το αφήναμε κάποιες μέρες για να ξεραθεί και να σταθεροποιήσει το σχήμα αυτό. Όταν πια νομίζαμε ότι ήταν καλό, λύναμε το σύρμα και δέναμε στις άκρες της  διχάλας τα δυο λάστιχα που τα βρίσκαμε από παλιές σαμπρέλες των  αυτοκινήτων του χωριού. Το  πετσάκι ένα κομμάτι από μαλακό δέρμα τα βρίσκαμε από πεταμένα δέρματα στα τσαγκαράδικα του Γιάννη Βαγιανού και του Κυριάκου Κάργα.

Εφοδιασμένοι με μικρές πέτρες γεμίζαμε της τσέπες μας και ξεκινούσαμε συνήθως το απόγευμα για το κυνήγι των πουλιών.Το πιο συνηθισμένο θήραμα μας ήταν ο ατόμαχος και ο περιστεράτος. Σπάνια κανένα τσαλαπετεινό. Τέτοια επιτυχία είχαν οι πιο δεινοί σκοπευτές. Ένας τέτοιος ήταν και ο Μπιμπίκος στην Αγία Κυριακή. 

Σήμερα όμως, όλοι οι πιτσιρικάδες όταν δεν έχουν Σχολείο σπαταλούν το χρόνο τους πάνω από τον υπολογιστή τους και στα internet cafe. Με δεδομένα πλέον τα σημερινά πρότυπα συμπεριφοράς και κοινωνικής προσαρμογής, τα παιδιά έχουν μείνει έρμαια της διαφήμισης που θέλουν τους ανθρώπους να νοιώθουν άχρηστοι για τον εαυτό τους και με την πεποίθηση, πως τα πάντα πρέπει να τα αγοράσεις από κάποιο ράφι.

Κίβδηλες και αυθεντικές «αναπλάσεις»: Προφητεύοντας την τουριστική υπεραξία στην Κώμη,του Κώστα Προμπονά

 

Άρχισαν νωρίς τα μελτέμια της Αγια-Μαρκέλλας και πορεύομαι για πρωινό ψάρεμα αναγκαστικά για μια μαστιχοχωρούσικη παραλία, υπήνεμη στο βοριά. Η Κώμη φαντάζει η πιο γρήγορη λύση. Στη διαδρομή, 6 το πρωί, παρατηρώ  τις ηρωικές μορφές των μαστιχοπαραγωγών πίσω από τα τζάμια των, συνήθως καινούργιων, αγροτικών. Απορροφημένοι, όπως ο Πύρρος Δήμας πριν το ολυμπιακό ρεκόρ στην άρση βαρών! Ο καθένας τους, καθημερινά αυτές τις μέρες σηκώνει στη πλάτη του δεκάδες εικοσπεντάκιλα σακιά άσπρου χώματος μέχρι να πάει μεσημέρι να γυρίσει στο χωριό. «Ω, πώς διάγω αμέριμνος!» σιγοψέλνω το προσόμοιο, νιώθοντας τύψεις. Πάω για ψάρεμα κυρίως επειδή δεν θέλω να με βλέπουν να σουλατσάρω  άεργος στο χωριό με την πιο αυστηρή εργασιακή ηθική στα Βαλκάνια. Όπου παλιότερα, αν 10 το πρωί συλλαμβανόσουν εποχούμενος στην Κάτω Πόρτα σου φώναζαν «Χρόνια Πολλά» γιατί μόνον ο έχων την ονομαστική του εορτή δικαιούταν αργίας!

Οι ξακουστοί ψαρότοποι της Κώμης που πριν τρεις δεκαετίες μετρούσες μια ντουζίνα μεγάλους ροφούς και ένα κοπάδι συναγρίδες εκατό μέτρα ανοιχτά από το λιμάνι έχουν πια παρακμάσει. Ίσως δεν φταίει μόνο η ένταση της αλιευτικής προσπάθειας, τώρα που έχουμε συγκεντρωθεί τόσοι ερασιτέχνες και επαγγελματίες στο αλιευτικό καταφύγιο της Κώμης. Όλος ο δίαυλος έχει πια μια επίμονη θολούρα, ένα σταθερό ίζημα στα φύκια, προϊόν ίσως ενός από τους πιο ρυπασμένους κόλπους της Μεσογείου, του κόλπου της Σμύρνης. Η συνολική βιόμαζα, αυτός ο αριθμός των ταπεινών, φθηνών ψαριών, φυτοφάγες σάλπες και λεσεψιανοί γερμανοί, καλόγριες και κοπάδια δολώματος, είναι ασυγκρίτως φτωχότερα από τη δυτική Χίο που κοιτά στο Αιγαίο.

 Κανείς  όμως δεν περιμένει από την Κώμη να εφοδιάσει με ψάρια την καλοκαιρινή Χίο, με την εξαίρεση  κάποιων επώνυμων εύπορων που θα βρουν τον τρόπο να γευθούν τα ακριβοθώρητα ψάρια της, Α’ κατηγορίας. Γιατί η Κώμη έχει αναδειχθεί  ως ο πυλώνας της βαριάς τουριστικής βιομηχανίας στη Νότια Χίο. Δεν είναι η Κώμη των αμπελώνων πια αν και οι ρέκτες συνεχίζουν να μη το βάζουν κάτω: Ο Γιώργος Γεωργίτσης με τη σύντροφό του Μαρία ενθουσιασμένοι μου μιλούν για την καλύτερη φέτος  χρονιά της δεκαετίας για τα κλήματα του Αυγουστιάτη στην Κώμη. Ο οινοποιός ενός από τα πιο συναρπαστικά κρασιά της Χίου παρατηρεί την πλήρη απουσία ασθενειών αλλά και την παράξενη-κακό αυτό!- μείωση της σφήκας και των συγγενών επικονιαστικών ξάδελφών της.

Το όραμα της Κώμης πια ταυτίζεται για τη σημερινή Δημοτική Αρχή με κάποιο προάστιο του Μαϊάμι. Όμως πρόκειται για την μεσανατολίτικη εκδοχή του. Γιατί η Βόρεια Αμερική-όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση τουλάχιστον σώζουν τα προσχήματα προκειμένου για την τήρηση των στοιχειωδών στην προστασία του Περιβάλλοντος! Και ένα από τα πιο σημαντικά κεφάλαια εδώ, αναγνωρισμένα από διεθνείς συνθήκες όπως η Συνθήκη Ραμσάρ, είναι ότι όσες παράκτιες περιοχές, όπως η Κώμη, φιλοξενούν υγροβιότοπους χρειάζονται προσεκτική διαχείριση.  Τι κρίμα! Οι τόνοι τσιμέντων του Κάρμαντζη έφτασαν μέχρι τον ρύακα του Έλους Κώμης εγκιβωτίζοντας και τσιμεντάροντας την κοίτη του. Σε παρόμοιες περιπτώσεις οι καταβολές προστίμων από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν άργησαν…

Ο Λώρενς Ντάρελ, στο βιβλίο του «Τα Ελληνικά νησιά» αξιολογούσε, με οριενταλιστική προκατάληψη τα Μαστιχοχώρια ως αδιάφορα και ίσως σήμερα, μετά από μισό αιώνα θα ήταν πιο αυστηρός, αν περπατούσε στα μέσα της καλοκαιρινής σεζόν τον τραχύ, γκρίζο δρόμο της «ανάπλασης» στο αμμώδες επίνειο της Καλαμωτής. Αλλά αντικρίζοντας τον φετινό Ιούλιο τον απαστράπτοντα  Σινε-Προφήτη, μπροστά στην παραλία , o Άγγλος Flâneur θα σταματούσε, θα κερνούσε τον εαυτό του μια χιώτικη μπύρα και απολαμβάνοντας μια βραβευμένη ταινία θα σκεπτόταν τον αρχαίο Ρωμαϊκό θεό Ιανό, ως την πιο εύλογη αλληγορία για την περιβόητη τουριστική ανάπτυξη σε όσα νησιά «άργησε να έλθει»

Δεν συμμερίζομαι την άποψη που υπονοείται στο πρόσφατο εξαιρετικό βιβλίο για τα αλλοτινά σινεμά του  Δημήτρη Φρεζούλη, ότι πέρασαν τα χρόνια που άνθιζε ο κινηματογράφος και γοήτευε όλες τις πιο παλιές γενιές. Αλλά σημασία δεν έχει τί λέω εγώ όταν έρχεται ένα κέντρο πολιτισμού, όπως το Ίδρυμα Σταύρου Νιάρχου και τοποθετεί το θερινό σινεμά εκεί που του αξίζει, με το φετινό πρόγραμμα του μητροπολιτικού Πάρκου «Park Υour Sinema». Ο Πατρικούσης Αργύρης Ρηγάκης-πάντα πίστευα ότι τα Πατρικά διαθέτουν στη γονιδιακή δεξαμενή τους άτομα ασυνήθιστης ευφυΐας- το κατανόησε έγκαιρα και  μπορεί να υπερηφανεύεται δίκαια για την ξεχωριστή  γοητεία του Σινε-Προφήτη, ως το εξέχον σκηνικό του Χιώτικου καλοκαιριού, ως μοναδική εμπειρία επαφής με την τέχνη και ως χώρος που μένει αξέχαστος για  την υψηλής ποιότητας αισθητική του.

Τα τελευταία χρόνια στερηθήκαμε πολλά, αυτό το καλοκαίρι όμως  είναι διαφορετικό . Κάτω από τον πανέμορφο νυχτερινό  ουρανό της Νότιας Χίου, βλέποντας ψηλά την πανσέληνο, ακούγοντας τον φλοίσβο της ακρογιαλιάς και τον αξάνεμο, νιώθεις να μοιράζεσαι  την ονειρικά αισιόδοξη διάθεση της κομεντί του Κεν Λόουτς-θα προβάλλεται μέχρι την Πέμπτη 14 Ιουλίου, ύμνος στις έννοιες της αλληλεγγύης  και της συλλογικής δράσης ατόμων σαν τον Αργύρη και την καθηγήτρια θεατρολόγο σύζυγό του. Τελικά,  αυτή εδώ η χώρα,  αυτό εδώ το νησί, απολαμβάνει σταθερά την καλή τύχη να την επισκέπτεται ενίοτε ο από μηχανής θεός. Οι περισσότεροι Έλληνες μοιάζουμε με τον ήρωα της ταινίας  Έρικ , τον  μεσήλικο ταχυδρόμο που καταριέται την τύχη του, οπαδό της Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ, ο οποίος περνά μια βαθιά ψυχολογική κρίση τσακισμένος από τα χούγια μιας πολιτικής που αφήνει εξαχρειωμένα τα μεγαλύτερα  τμήματα πληθυσμού σε μια καταδικαστική, χαμηλόμισθη διαδρομή ζωής.  Και εκεί, ο πρώην άσος της ομάδας, αυτοπροσώπως ο Ερίκ Καντονά, εμφανίζεται από το πουθενά, με μερικές πολύτιμες οδηγίες ζωής. Ιδού μια απολαυστική,  αιχμηρή, αδιανόητη μέχρι χθες, πρωτοβουλία για τη Νότια Χίο. Διαψεύδοντας την κατήφεια και την πολιτισμική απαισιοδοξία του πρόσφατου σχόλιου της έγκριτης «Αλήθειας» που ρωτούσε ρητορικά: «Ούτε φέτος θερινός κινηματογράφος στη Χίο;