H γενιά του 50 του 60 και του 70 στην Καλαμωτή

Σύμφωνα με τις στατιστικές, αυτοί από εμάς που ήμασταν παιδιά τις δεκαετίες του  50, 60 και 70 πιθανόν δεν θα έπρεπε να είχαμε επιζήσει.

Οι κούνιες μας ήταν βαμμένες με γυαλιστερή λαδομπογιά με βάση το μόλυβδο. Τα πατώματα είχαν μωσαϊκό και άλλα τσιμέντο που σου περόνιαζε τα κόκκαλα κι οι κρεβατοκάμαρες ξύλινα πατώματα που τα γυάλιζαν με παρκετίνη, με κάτι βαριές παρκετέζες και κάθε τόσο αγκύλες καρφωνόντουσαν στις ξυπόλητες πατούσες 
Οι παιδικές αρρώστιες έκαναν θραύση. Κάθε τόσο κι ένας φίλος ή συμμαθητής πάθαινε ιλαρά, κοκκύτη, μαγουλάδες, ανεμοβλογιά.
Δεν είχαμε καπάκια ασφαλείας στα μπουκάλια με τα φάρμακα, ούτε καπάκια στις πρίζες του δωματίου, εκείνες τις σκούρες τις φτιαγμένες από βακελίτη.

Ζεσταινόμασταν με σóμπες με ξύλα ή με… κάρβουνα στο μαγκάλι. Που να βρεθεί καλοριφέρ τότε.

Τηλέφωνο είχε μόνο στο Γραφείο  του ΟΤΕ στην κάτω πλατεία και περίμενες την σειρά σου για να μιλήσεις. Απέναντι το μαγαζί του Μαΐστρου, που είχε κρεμασμένα με μανταλάκια τα περιοδικά μας, ο Μικρός Ήρωας, ο Μικρός Σερίφης κι ακόμα το Ρομάντζο, το Πάνθεον, το Ντομινό, η Βεντέττα,το Φαντάζιο.

Ακόμα ζητάω τη σοκολάτα ΙΟΝ αμυγδάλου της μιάς δραχμής, ή τις πρώτες γκοφρέτες ΜΕΛΟ με τα χαρτάκια με τις φορεσιές και τις σημαίες των χωρών του κόσμου, ακόμα θυμάμαι το Γλυφιτζούρι κοκοράκι, το μαλλί της γριάς στα πανηγύρια του χωριού, τις καραμέλες γάλακτος τις τυλιγμένες στο χρυσό χαρτί, τις κατακόκκινες καραμέλες, το αυθεντικό παστέλι, και το κάτασπρο μαντολάτο. 

Το γάλα μας το πρωί  το έφερνε η μητέρα, αφού προηγουμένως είχε αρμέξει την κατσίκα μας.Υπήρχαν και οι άτυχοι που δεν είχαν κατσίκα και την έβγαζαν με ένα τσάι. 

Οι κολώνες του πάγου που τις έφερνε ο παγοπώλης με την τρίκυκλη μοτοσυκλέτα του και τις κουβάλαγε με εκείνο το περίεργο εργαλείο γάντζο, αργοέλιωναν στο κεφαλόσκαλο. Και η βρύση του ψυγείου είχε στο στόμιο της τυλιγμένο ένα λευκό τουλπάνι σαn φίλτρο. Που ηλεκτρικά ψυγεία. Αργότερα θυμάμαι κάτι ΠΙΤΣΟΣ ΙΖΟΛΑ και KELVINATOR. 

Οι φωνές των καρεκλάδων των  γανωτζήδων και των  ακονιστών που γύριζαν το χωριό, έδιναν μια ξεχωριστή νότα στην ζωή του χωριού. Και σε κάποια γωνιά σε μια καμαρούλα 2x2 ήταν το βασίλειο του τσαγκάρη με εκείνο το περίεργο καλαπόδι που έβαζε ανάποδα το παπούτσι και το κόλλαγε και το κάρφωνε με εκείνες τις μαύρες πρόκες με το πλατύ κεφάλι και διάχυτη η μυρουδιά της βενζινόκολλας

Ο καφές στα καφενεία ήταν μόνο Ελληνικός, τούρκικος τότε. Δεν υπήρχε νες ούτε φραπέ ούτε καπουτσίνο ούτε εσπρέσσο ούτε κάν φίλτρου γαλλικός.  Οι πρώτες καφετιέρες ήταν κάτι γυάλινες κανάτες γεμάτες νερό πάνω στη φωτιά,με ένα ειδικό μεταλλικό φίλτρο που ο ατμός που υγροποιόταν έπεφτε πάνω στον καφέ τον έριχνε στο νερό και ο κύκλος συνεχιζόταν μέχρις εξαντλήσεως του περιεχομένου.

Σαββατόβραδο πηγαίναμε σινεμαδάκι την σπουδαία περίοδο του Ελληνικού κινηματογράφου στην "Ένωση" και βλέπαμε τους τυχερούς που έκοβαν εισιτήριο, ενώ εμείς θα βλέπαμε τό έργο, από τις τρύπες του παραθύρου που βρισκόταν στο στενό της Σμαρνίενας.

 Κυριακή πρωί και με πόση λαχτάρα περιμέναμε να ακούσουμε την περιγραφή απ' το ραδιόφωνο. Γεωργίου, Φώσκολος, Λογοθέτης κι αργότερα απ'  την τηλεόραση Διακογιάννης Φουντουκίδης Κατσαρός.

Η γλυκύτερη αναμονή το καλοκαίρι ήταν ο παγωτατζής με το καρότσι με τις σιδερένιες ρόδες που το έσπρωχνε στο χωματόδρομο. Παγωτό Παντελή Κριτή. Μια δραχμή η κρέμα, μιάμιση το κακάο, δύο η σοκολάτα.
Τυχεροί αυτοί που βοηθούσαν τον Παντελή για να φτιάξει το παγωτό. Αμοιβή ένα χωνάκι και 5 δραχμές.

Τα καλοκαίρια μπάνιο  πέφταμε κάτω και χτυπιόμασταν όταν βλέπαμε κάποιους με το ένα χέρι να κρατάνε τυλιγμένη την πετσέτα γύρω τους και με το άλλο να προσπαθούν να βγάλουν το μαγιό και να βάλουν εσώρουχο και παντελόνι. Σιχαινόμασταν τα κεφτεδάκια ή τα ντολμαδάκια στην αμμουδιά. Και το νερό που πίναμε ήταν πάντα χλιαρό.

Και φρούτα, θεούλη μου τι φρούτα ήταν αυτά! Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να κουβαλάει κάτι δωδεκάκιλα 

Αμερικάνικα ριγέ καρπούζια και γιαρμάδες που σε κάθε δαγκωνιά τα ζουμιά έτρεχαν στο πηγούνι και το λαιμό. Και πεπόνια που μοσχομύριζαν. Και κεράσια μέλι. Και σταφύλια ολόγλυκα. Ψωμί, τυρί φέτα και καρπούζι για φαγητό. Η υπέρτατη γεύση.

Πίναμε νερό απ' το λάστιχο του κήπου (τι εμφιαλωμένα και πράσινα άλογα), τρώγαμε λουκουμάδες με ζάχαρη, και τυγανόπιτες στο σπίτι, κουλούρι και τριγωνάκι κεφαλοτύρι από τα μπακάλικα και σουβλάκι από τον Καρούση.

Γευόμασταν βούτυρα και μαρμελάδες σπιτικές και σπιτικά γλυκά κουταλιού συκαλάκι, περγαμόντο, βύσσινο και πορτοκάλι, νερατζάκι, και φαγητά που δεν τα φτιάχνουν τώρα γιατί είναι κουραστικά. Ροστ μπήφ, μελιτζάνες παπουτσάκια, ιμάμ, παστίτσια, μουσακάδες. Τρώγαμε τόνους κεφτέδες με πατάτες τηγανιτές αλλά ποτέ δεν είμασταν υπέρβαροι γιατί γυρνάγαμε όλη μέρα στους δρόμους και τις αλάνες παίζοντας.

Μοιραζόμασταν με τους φίλους μας μια πορτοκαλάδα ή γκαζόζα απ' το ίδιο μπουκάλι και ποτέ κανένας μας δεν έπαθε τίποτε. Δεν πολυαρωσταίναμε , αλλά αν τύχαινε να αρρωστήσουμε πάντα υπήρχε μια καλή μάνα ή γιαγιά να μας δώσει λίγο φιδέ και να μας ρίξει βεντούζες να μας δώσει μια κουταλιά Νορισοντρίν, Ιπεσαντρίν ή ασπιρίνη διαλυμένη στο κουταλάκι μαζί με ζάχαρη, ή να μας κάνει μια ένεση με γυάλινη σύριγγα που τη βράζανε στο κατσαρολάκι, και πιο ύστερα να μας διαβάσει κανένα παραμυθάκι για να αποκοιμηθούμε.

Και κάτι θερμόμετρα γυάλινα του πεντάλεπτου και στα πόδια του κρεβατιού να γουργουρίζει η γάτα η παρδαλή και να αναδεύεται και να παίζει με την άκρη της κουβέρτας.

Όταν κάναμε ποδήλατο (eska ή velamos) δεν φορούσαμε κράνος και στην πίσω ρόδα βάζαμε πάντα χαρτόνι από πακέτο τσιγάρα πιασμένο με ξύλινο μανταλάκι έτσι για να κάνει θόρυβο και να μας θυμίζει μηχανάκι

Περνάγαμε ώρες έξω απ' το σπίτι φτιάχνοντας πατίνια με ρουλεμάν και σανίδια και κατεβαίναμε τις κατηφόρες τις γειτονιάς απλά για να διαπιστώσουμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένο. Κι όταν σηκωνόμασταν μέσα απ' τους θάμνους που καταλήγαμε, μαθαίναμε πώς να διορθώνουμε το πρόβλημα των φρένων. Για να μη ξαναπληγώσουμε τα γόνατα μας και να μην αποκτήσουμε ευμεγέθη καρούμπαλα στο κέντρο του μετώπου μας Κι αν τα αποκτούσαμε τα πατάγαμε με εκείνα τα μεγάλα τάλιρα για να μη φουσκώσουν.

Είχαμε φίλους. Βγαίναμε στο δρόμο και τους βρίσκαμε. Παίζαμε μπάλα και κυνηγητό στους δρόμους. Τα δοκάρια στα αυτοσχέδια γήπεδα ήταν ή οι σχολικές τσάντες ή τα πουλόβερ κι οι ζακέτες μας κουβαριασμένες και για καλάθια του μπάσκετ είχαμε τα περβάζια των παραθύρων. Πόσες φορές δεν σπάγαμε και κανένα τζάμι και εξαφανιζόμασταν όλοι μαζί αφήνοντας τη μπάλα στα χέρια κάποιου συνταξιούχου που την έσκιζε με το σουγιά και την πέταγε στο δρόμο. Ο παλιόγερος ! 

Τα αγορίστικα παιχνίδια ήταν οι αμάδες, τα σκλαβάκια, το ξυλίκι, το κατρακύλι, η στάγκα-Μαρία, το μπίζ, ο χοστός, το τσιτί και τα καντούνια.

Πηγαίναμε στα σπίτια των φίλων μας και χτυπούσαμε την πόρτα, ή το πιο συνηθισμένο μπαίναμε χωρίς να ρωτήσουμε. Πέφταμε από δέντρα, κοβόμασταν, πληγώναμε τα γόνατα μας και σπάγαμε και κανένα χέρι και οι γονείς μας μάς κατσάδιαζαν κι αυτό ήταν. Λίγο βάμμα στην πληγή κι όξω απ' την πόρτα. Τσακωνόμασταν και παίζαμε μπουνιές και μαυρίζαμε και μελανιάζαμε και πάλι φιλιώναμε. Παίζαμε ξιφομαχίες με αυτοσχέδια ξύλινα σπαθιά. Τα ακόντια μας ήταν τα κοντάρια απ' τις σκούπες ειδικά από εκείνες που τύλιγαν με μια μαξιλαροθήκη και ξαράχνιαζαν τα ταβάνια. Οι ασπίδες μας ήταν τα καπάκια απ' τις μεγάλες κατσαρόλες .

Τρώγαμε ακόμα και σκουλήκια και λάσπες απ' τον κήπο. Θυμάστε τη γεύση της λάσπης; Ούτε μάτια βγάλαμε, ούτε τα σκουλήκια έζησαν για πολύ το στομάχι μας.

Κι όταν η γιαγιά πότιζε τον κήπο τι πλάκα να της πατάς το λάστιχο του ποτίσματος και να της κόβεις το νερό κι εκείνη να φωνάζει. Κι ο πανικός ακόμα μεγαλύτερος όταν πιάναμε το φλίτ με το εντομοκτόνο για να παίξουμε ανίδεοι για το δηλητήριο που περιείχε.

Στους ποδοσφαιρικούς μας αγώνες την ομάδα την έφτιαχναν μερικοί, οι υπόλοιποι μάθαιναν να ζουν χωρίς αρχηγιλίκι. Φεύγαμε απ' το σπίτι το πρωί και παίζαμε όλη μέρα ελεύθεροι αρκεί να γυρίζαμε πίσω μόλις άρχιζε να σκοτεινιάζει, ή όταν η μάνα μας έβαζε τις φωνές απ' την πόρτα του σπιτιού να τσακιστούμε να πάμε για διάβασμα. Δεν είχαμε βιντεοπαιχνίδια ούτε καν τηλεόραση, ούτε κινητά ούτε υπολογιστές ή internet άντε κανένα ραδιόφωνο με λυχνίες. Το καλύτερο δώρο ήταν ένα μικρό τρανζιστοράκι με εννιάβολτη Bereck για να ακούμε Εθνικό, ή Ενόπλων.

Πηγαίναμε σχολείο και τα Σάββατα.  Πόσες φορές δεν αισθανθήκαμε το χέρι κάποιου καθηγητή να μας σηκώνει απ' τη φαβορίτα ή να μας τραβάει τα αυτιά, ή να μας ρίχνει μια σβουριχτή σφαλιάρα. Κι η βίτσα, συνήθως από μουριά να μας πληγώνει την παλάμη. Οι πράξεις μας ήταν δικές μας και οι συνέπειες θα βάρυναν εμάς.

Ποιος δε θυμάται τις καζούρες ιδιαίτερα στους Θεολόγους και τις Αγγλικούδες . Την αγωνία μόλις έμπαινε ο μαθηματικός κι άνοιγε τον κατάλογο. -Για να σηκωθεί σήμερα ο ………. Και μέχρι να πει τον μελλοθάνατο, κόμπος το στομάχι.

Θυμάστε στα διαγωνίσματα την απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιγράψουμε με το βιβλίο στα γόνατα, ή τα σκονάκια κρυμμένα στα μανίκια, ή τα κορίτσια που τά γραφαν με στυλό BIC ή SCHNEIDER πάνω στα μπούτια τους και τα κάλυπταν με τις μπλέ ποδιές τους. Μπλέ κοριτσίστικες ποδιές, άσπρο γιακαδάκι και άσπρη μπλέ κορδέλα στα μαλλιά. Ποδιές που εξαφανιζόντουσαν στο λεωφορείο και χωνόντουσαν μες στις τσάντες.

Ποιος δε θυμάται τις ημερήσιες εκδρομές στην Κώμη,στου Κατράρη και στο Βουνάκι.

Και τους ποδοσφαιρικούς αγώνες των τριών ωρών και βάλε στην Απλάδα και στα πευκάκια.

Κάποιοι μαθητές όχι τόσο έξυπνοι ή επιμελείς έχαναν την τάξη και ξαναπήγαιναν στην ίδια. Θυμηθείτε πόσους διετείς είχατε στην τάξη σας στο γυμνάσιο. Ήταν εύκολα αναγνωρίσιμοι απ' τα γένια και τη χοντρή φωνή.

 

Ο πρώτος μας έρωτας ήταν συνήθως αδελφή ή εξαδέλφη του καλύτερου φίλου μας. Θυμόσαστε το χτυποκάρδι αλήθεια; Την αγωνία μη μας πάρουν χαμπάρι. Το πρώτο φιλί. Τα ξαναμμένα μάγουλα ,το χνούδι πάνω απ' το χείλος μας.

Θυμάστε τα πάρτι γενεθλίων με 15 αγόρια και δύο κορίτσια, (Ποιος να αφήσει την κόρη του να πάει) με πορτοκαλάδα ή ΤΑΜ ΤΑΜ, πατατάκια τσιπς και σπιτικό κέικ κι αργότερα βερμουτάκι και ξηρούς καρπούς. Τις άπειρες φορές που χορεύαμε το ίδιο μπλουζ σε συνεννόηση με τον υπεύθυνο του πικάπ, έτσι για να μένουμε πιο πολλή ώρα αγκαλιασμένοι με το κορίτσι των ονείρων μας. Την απίστευτη φράση ΤΑ ΦΤΙΑΞΑΜΕ. Τι φτιάξαμε ο Θεός κι η ψυχή του.

Υπήρχαν τέσσερις εποχές διακριτές μεταξύ τους. Τα φύλλα των δέντρων έπεφταν το φθινόπωρο και τα μπουμπούκια των λουλουδιών άνθιζαν την άνοιξη. Υπήρχαν δέντρα και κήποι στις αυλές των σπιτιών και πηγάδια και χώμα που μύριζε μετά το πότισμα. Θυμάστε τους πανσέδες; Τα σκυλάκια; Τα χρυσάνθεμα;

Τις πλεχτές ζακέτες που βάζαμε κάπου μετά το Πάσχα. Τα πρώτα μακριά παντελόνια.

Τα καλοκαιρινά βράδια τα βγάζαμε έξω στο πλακί η παίζαμε κανένα κρυφτό η καντούνια στη πάνω πόρτα. Αξέχαστα χρόνια.

Οι γενιές αυτές έβγαλαν μερικούς απ' τους καλύτερους επιστήμονες, γιατρούς, μηχανικούς, ανθρώπους εργατικούς και τίμιους οικογενειάρχες και πολλούς άλλους. Τα τελευταία πενήντα χρόνια έγινε έκρηξη σε καινοτομίες και νέες ιδέες. Είχαμε επιτυχίες, αποτυχίες και υπευθυνότητα και μάθαμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα. Μεγαλώσαμε σαν παιδιά με τις χαρές και τις λύπες, μας.

Ζήσαμε.

Και θα εξακολουθήσουμε να ζούμε όσο μας χρωστάει ο Θεός, σε πείσμα όλων αυτών που μας πλαστικοποίησαν τη ζωή με δικές τους ιδέες και για δικό τους όφελος.

Ευχαριστώ τον συντάκτη Antko για την συνεισφορά  του σε κείμενο και φωτογραφίες  (http://comicstrades.me) 

Για τον Αντώνη Παληό, του Κώστα Ζαφείρη.

Πέρασαν κάποιες μέρες από το αποτρόπαιο πρωινό του περασμένου Σαββάτου όταν, με ένα μήνυμα του φίλου Γ.Κ. στο facebook πληροφορήθηκα το θάνατο του Αντώνη του Παληού. Ήθελα να γράψω τόσα και τόσα, αλλά με έπνιγε το πένθος και η συγκίνηση. Και έπρεπε να αφήσω να κατακάτσει η σκόνη και η θλίψη. Όχι να χαθεί, αλλά να καλμάρει. Στο μεταξύ μίλησαν πολλοί, έκλαψαν πολλοί, συναντηθήκαμε πολλοί το απόγευμα της Δευτέρας στο «Νησί» να τον αποχαιρετήσουμε. Πολλοί και πολλές έχουν πει τα περισσότερα, και τα έχουν πει με τρόπο έξοχο. Χαθήκαμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου με τους δικούς του ανθρώπους, δώσαμε και πήραμε αγάπη… Και μια ξαφνική συννεφιά, σε τούτο το αμήχανο φθινόπωρο, συνόδευε τη στιγμή. Κι η θάλασσα είχε κυματάκια.

«στο καλό, καλέ μας φίλε»

 Τρεις πινελιές…

Ο Αντώνης ήταν άνθρωπος χαρούμενος. Χαμογελαστός. Καλαμπουρτζής και καλόκαρδος. Το βροντερό του γέλιο γέμιζε το γραφείο του. Εκείνο το γραφείο το χαμηλοτάβανο Ροδοκανάκη και Παράσχου. Και το άλλο που έβλεπε στη θάλασσα και τον είχε μαγέψει. Εκεί όπου μας άφησε. Του έλεγες κάτι έξυπνο, κάτι αστείο και γελούσε απλόχερα. Μην φοβηθείς τους ανθρώπους που γελάνε, λέω.

Ήταν χαρούμενος γιατί δεν ήταν τσιγκούνης. Ήταν γενναιόδωρος. Συνεργαστήκαμε σε ατέλειωτες ώρες , νυχθημερόν. Ο άνθρωπος πάλευε για την επιχείρησή του, είχε τα οικονομικά  στο μυαλό του. Κι όμως όταν μια ιδέα τον γοήτευε , όταν κάτι τον συνέπαιρνε, έβαζε όλα τα άλλα σε δεύτερη μοίρα για να γίνει η ιδέα πραγματικότητα.  Θυμάμαι στην παρουσίαση της «Αφάνειας» στην Αθήνα, η Στοά του Βιβλίου μας ζήτησε ένα αρκετά τσουχτερό ποσό  για την ενοικίαση της αίθουσας. «Να το μοιράσουμε» του είπα. Συμφωνήσαμε. Ουδέποτε πήρε το μισό που του αναλογούσε. Άστο, μου έλεγε,  ήταν ωραία βραδιά. Ακριβώς αυτό.

Ήταν Κομμουνιστής. Σπάνια το γράφω με Κ κεφαλαίο, αλλά τώρα πρέπει. Με το κόμμα του, είχε τις διαφωνίες του, όμως επέμενε να το γράφει πάντα με Κ κεφαλαίο. Κι εκεί κάναμε και πλάκα. Κι εμείς είχαμε διαφωνίες: σταλινικό τον ανέβαζα, ρεβιζιονιστή με κατέβαζε. Σίγουρα  είχε πάντα ευγένεια, χαμόγελο,  άκουγε. Στις μέρες μας που περισσεύουν τα μαχαίρια, οι οξύτητες, οι μπηχτές, ο αλληλοσκοτωμός, ο Αντώνης μπορούσε να σου πει με μπάσα φωνή την άποψή του, χωρίς να σε προσβάλλει, χωρίς να σε μειώσει. Αυτή είναι μια ευγένεια που έχει κατακτηθεί, με χρόνια δουλειάς, προσφοράς κι ανιδιοτέλειας.

Εκείνο το απόγευμα στον Άγιο Νικόλα στο Νησί… με τα φθινοπωρινά κύματα στο στενό Χίου – Τσεσμέ, το είπε καλύτερα όλων η κυρία Αθηνά με φωνή σπασμένη:

«Στο καλό, καλέ μας φίλε.»

Εκπαιδευτικό πρόγραμμα"Καραβοσκάρωμα" από το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος.

Το Ίδρυμα Μαρία Τσάκος-Διεθνές Κέντρο Ναυτικής Έρευνας και Παράδοσης ανακοινώνει ότι και εφέτος στα πλαίσια των δημιουργικών-εκπαιδευτικών προγραμμάτων του για μαθητές, θα πραγματοποιηθεί το πρόγραμμα "Καραβοσκάρωμα". Για εγγραφές και πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στη Γραμματεία του Ιδρύματος στο τηλ 22710 82777 μέχρι και 21 Οκτωβρίου 2013.

100 χρόνια Δημοτικό Σχολείο Καλαμωτής 1913 - 2013.

Η χαραυγή του 1913 βρήκε την Καλαμωτή κι ολόκληρη τη Χίο ελεύθερη.Η Παιδεία, που τόσο παραγκωνίσθηκε και υπέφερε κατα τη διάρκεια της ξενοκρατίας, έπρεπε με τη ανατολή της λευτεριάς να θεμελιωθεί σε νέες βάσεις, να γίνει συνείδηση κι απόκτημα όλων.

Η επιτακτική αυτή ανάγκη, σε συνδυασμό με την ακαταλληλότητα των χρησιμοποιούμενων διδακτηρίων και τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό νέων μαθητών, προβλημάτισαν αρκετά τους ιθύνοντες του χωριού και τους ανάγκασαν να αντιμετωπίσουν άμεσα και ριζικά την κατάσταση με την ανέγερση ενός νέου σύγχρονου διδακτηρίου.Αφού εξασφαλίσθηκαν ο κατάλληλος χώρος και οι απαραίτητοι για την έναρξη των εργασιών πόροι. τέθηκε ο θεμέλιος λίθος του σημερινού Δημοτικού Σχολείου τον Οκτώβριο του 1913.Στο θεμέλιο αυτό λίθο, που κατέχει τη ΒΔ γωνία του κτιρίου, είναι χαραγμένη η επιγραφή. " Επί βασιλέως Κωνσταντίνου του ΙΒ΄, ελευθερίας επιπνευσάσης τη Χίω, ο θεμέλιος λίθος τήσδε της Σχολής κατετέθη μηνός Οκτωβρίου 8 έτους 1913.
ΟΙ εργασίες της ανέγερσης άρχισαν και συνεχίσθηκαν με επιτόπιους πόρους καθώς και με τη βοήθεια της Λονδίνειου Επιτροπής, που την αποτελούσαν επιφανείς Χίοι
εγκατεστημένοι στην Αγγλία, οι οποίοι με πληθώρα             κοινωφελών έργων σ΄ολόκληρο το νησί βοήθησαν σημαντικά στην ανοικοδόμηση και πολιτισμική του άνοδο μετά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο,
Αργά κι επιβλητικά άρχισε να ορθώνεται η τοιχοδομή του σημερινού διδακτηρίου.Οι πόροι όμως γρήγορα εξαντλήθηκαν και οι εργασίες σταμάτησαν.O αριθμός των μαθητών συνεχώς μεγάλωνε και τα υπάρχοντα ακατάλληλα διδακτήρια αδυνατούσαν να τους στεγάσουν.

Αυτή ήταν η διδακτηριακή κατάσταση, όταν, το 1920, επισκέφθηκε τη γενέτειρα του ο Ιωάννης Μιχαλάκης, πλούσιος επιχειρηματίας εγκατεστημένος μαζί με το θείο του Γεώργιο Μιχαλάκη στην ευημερούσα χώρα της Βαλκανικής, τη Ρουμανία. Ο Ιωάννης Μιχαλάκης ενημερώθηκε για τα τρέχοντα προβλήματα του χωριού, έδειξε ενεργό και πολύπλευρο ενδιαφέρον και ανταποκρίθηκε θετικά στις τόσες ανάγκες του.
Πράγματι, με την επιστροφή του στη Ρουμανία και μετά από συνεννόηση με το θείο του, έστειλαν με το ατμόπλοιο "Άρτεμις"την απαραίτητη για την αποπεράτωση του Σχολείου ξυλεία.Ταυτόχρονα ήλθαν αρωγοί  στις ανάγκες της Εκκλησίας και της Κοινότητας, βοήθησαν δε υλικά τους αναξιοπαθούντες και φτωχούς συγχωριανούς τους.
Οι Μιχαλάκηδες, μεγάλοι αλτρουϊστές, λαμπροί χριστιανοί και θερμοί υποστηρικτές και λάτρεις της ιδιαίτερης πατρίδας τους, της Καλαμωτής, είχαν την ατυχία να πεθάνουν και να ταφούν στα ανήλια και παγερά χώματα μιας ξένης χώρας.Πέτυχαν όμως να ζούν και θα ζούν αιώνια, στις ψυχές όλων των Καλαμωτούσων, που   πήραν και θα πάρουν τα πρώτα τους φώτα και εφόδια για τη ζωή στις μεγαλόπρεπες αίθουσες του επιβλητικού αυτού διδακτηρίου.
Το Δημοτικό Σχολείο αποπερατώθηκε το 1922 και η εγκατάσταση των πρώτων μαθητών έγινε το σχολικό έτος 1922 - 1923. Το Σχολείο βρίσκεται στη ΒΑ πλευρά του χωριού και είναι μονώροφο με 4 αίθουσες διδασκαλίας, 2 γραφεία και ημιυπόγειο.Περιβάλλεται από ένα μεγάλο Γυμναστήριο και αρκετό καλλιεργήσιμο χώρο.
Η ανέγερση υου πολύτιμου αυτού κτιρίου έλυσε για πάντα το διδακτηριακό πρόβλημα της Στοιχειώδους Εκπαίδευσης και εκόσμησε την Καλαμωτή μ΄ένα καλαίσθητο και επιβλητικό οικοδόμημα, που όμοιο του δύσκολα βρίσκει κανείς σ΄ολόκληρη τη Χίο.
πηγή. Καλαμωτή ένα παραδοσιακό Μεσαιωνικό Μαστιχοχώρι της Χίου.            

Ταχυδιυλιστήριο Κατράρη στην Καλαμωτή.

To γραφείο τύπου του Δήμου Χίου ενημερώνει ότι η ΔΕΥΑΝΧ, ολοκλήρωσε την κατασκευή μικρού ταχυδιυλιστηρίου στο φράγμα Κατράρη στην Καλαμωτή, έχοντας ως στόχο να εμπλουτισθεί το νερό της νότιας Χίου και να βελτιωθεί η ποιότητά του στη συγκεκριμένη περιοχή.

Το έργο αυτής της κατασκευής - δυναμικότητας 1700 κυβικά νερό ανά 24ωρο - ανέλαβε η ΔΕΥΑΝΧ με ίδιους πόρους και προτίθεται να το διαθέσει - στην Καλαμωτή και στις Δημοτικές Ενότητες  Μαστιχοχωρίων και Ιωνίας.

Το ταχυδιυλιστήριο αυτό είναι το τρίτο, που κατασκευάζει η ΔΕΥΑΝΧ, τα δύο προηγούμενα, που έχουν ολοκληρωθεί είναι:

α) στο φράγμα του Ζυφιά – για την πόλη της Χίου και την Καλλιμασιά  και β) στο φράγμα του Φυρόλακα – για την περιοχή των Θυμιανών.

Στις εικόνες διακρίνεται η πορεία των εργασιών του εν λόγω ταχυδιυλιστηρίου, το οποίο ολοκληρώνεται εντός της εβδομάδας και θα ξεκινήσει άμεσα η λειτουργία του.

Ο Αξάνεμος για τον Γιώργο Περαντάκο. Η διοργάνωση και ο Σύλλογος Καλαμωτούσων Αττικής ευχαριστούν μέλη και φίλους για τις δωρεές στη μνήμη του.

Με αφορμή το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο που τελείται την Κυριακή 29 Σεπτεμβρίου 2013 στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής Καλαμωτής, στη μνήμη του αξέχαστου φίλου, συγχωριανού, μέλους του ΔΣ και καλλιτεχνικού υπεύθυνου του  Φεστιβάλ Αξάνεμος, Γιώργου Περαντάκου, ο Σύλλογος Καλαμω  τούσων Αττικής «Η Αγία Παρασκευή» διένειμε την παρακάτω ανακοίνωση:

«Σαράντα σχεδόν μέρες χωρίς τον αγαπημένο μας Γιώργο, κατέστησαν υπεραρκετές, για να συνειδητοποιήσουμε, σαν συγγενείς, φίλοι, συμμαθητές και συγχωριανοί, το δυσαναπλήρωτο κενό που αφήνει σε όλους. Το ίδιο κενό δηλώνουν δημόσια και ιδιωτικά, από την αποφράδα ημέρα της 24ης Αυγούστου, πολλοί και καταξιωμένοι καλλιτέχνες,  συνάδελφοί του, του ευρύτερου φάσματος από την τέχνη της μουσικής και της σύνθεσης.                                                                                                    
Ειδικά στο Σύλλογό μας, το έλλειμμα από τη μεγάλη απουσία του είναι εκτός από συναισθηματικά, και λειτουργικά βαρύ, αφού πάντα, είτε από τη θέση του απλού μέλους, του μέλους του ΔΣ, κυρίως όμως με την ιδιότητα του καλλιτέχνη, οραματίζονταν και υλοποιούσε δράσεις πολιτισμού, που ανέβαζαν την ποιότητα ζωής στο χωριό της Καλαμωτής, αλλά και τις συναντήσεις των μελών μας στην Αττική, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Οι συναυλίες στην μεσαιωνική πλατεία της Καλαμωτής, οι Συμβολισμοί της Μεγάλης Παρασκευής
και η μεγάλη διοργάνωση του θερινού φεστιβάλ Αξάνεμος, φέρανε το προσωπικό του στίγμα, το σήμα κατατεθέν της καλλιτεχνικής του ιδιοσυγκρασίας, αλλά και τα χαρακτηριστικά της οργανωτικής και δημιουργικής του ικανότητας.
Όλο αυτό το έργο συνδυαστικά με την καλλιτεχνική του διαδρομή στη σύνθεση και το τραγούδι, αλλά και οι ανέκδοτες μουσικές του, είναι βαριά παρακαταθήκη για κάθε Καλαμωτούση ή Χιώτη, την οποία οφείλουμε και δεσμευόμαστε παράλληλα, να διαφυλάξουμε, ή αναλόγως να αναδείξουμε, εντός και εκτός Καλαμωτής και Χίου.
Πέρα από το πνεύμα του όμως, είναι επιταγή για μας, όλων στο Σύλλογο Καλαμωτούσων Αττικής, η
προτροπή και το έμπρακτο παρών πάρα πολλών φίλων και μελών, οι οποίοι στη μνήμη του κατέθεσαν, αντί στεφάνων, χρηματικά ποσά, ώστε το Φεστιβάλ Αξάνεμος, που με πολύ μόχθο και κόπο εδραιώθηκε, να συνεχίσει να αποτελεί ισχυρή πολιτιστική και καλλιτεχνική παρουσία στην Καλαμωτή, τα Νοτιόχωρα, τη Χίο και όλο το Αιγαίο.
Το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου Καλαμωτούσων Αττικής «ηΑγία Παρασκευή» ευχαριστεί θερμά όλους τους φίλους και τις φίλες που στη μνήμη του Γιώργου ενίσχυσαν το φεστιβάλ «Αξά νε μος», με τη συμπαράσταση αυτή να δίνει δύναμη για τη συνέχεια του οράματός του και δεσμεύεται να αγωνιστεί να υλοποιεί την ευχή που ο αγαπημένος φίλος προτιμούσε: «ας είμαστε καλά να ανταμώνουμε»!
Επιπρόσθετα υπόσχεται, με τη συνδρομή όλων των φίλων, του Γιώργου και της Καλαμωτής, να
διαφυλαχτούν και να προαχθούν τα οράματα, οι ιδέες και το καλλιτεχνικό του έργο».
Πηγή Πολίτης.

Πανηγύρι Αγίου Ιωάννη Θεολόγου στην " Ερυνά " της Καλαμωτής.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος γιορτάστηκε η μνήμη  του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στην  Ερυνά της Καλαμωτής στις 26 Σεπτεμβρίου 2013. Ηγούμενοι της Εκκλησίας είναι οι κ.κ. Σταμάτης Σχουρσίδης και Ανδρέας Σχουρσίδης. Το ήρεμο τοπίο της περιοχής, το κατανυκτικό της θείας Λειτουργίας, ιερουργούντος του παπά Απόστολου Γαλάτουλα, βοήθησαν ώστε οι συγχωριανοί μας που πήγαν να τιμήσουν με την παρουσία τους την μνήμη του Αγίου Ιωάννη, να αισθανθούν όλοι τη χάρη του. Μετά τη Θεία Λειτουργία οι Ηγούμενοι πρόσφεραν ούζο με εκλεκτά εδέσματα.  Φεύγοντας οι προσκυνητές ευχήθηκαν στους Ηγούμενους να είναι γεροί και του χρόνου να ξαναζήσουν την εορτή του Αγίου Ιωάννη.
                                                                  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ