Το Κατηχητικό είναι ένα
δώρο που μπορεί να κάνει ο κάθε γονέας προς το παιδί του και το κάθε παιδί προς
τον εαυτό του.
Στο κατηχητικό
μαθαίνουν τα παιδιά να γνωρίζουν και να αγαπούν τον Θεό, αλλά και τον εαυτό
τους, μέσα από μια συντροφιά με χαρακτήρα εκκλησιαστικό και ψυχαγωγικό.
Ακούστηκε τελευταία από κάποιους πως τα Κατηχητικά Σχολεία πρέπει να
καταργηθούν, γιατί θεωρούνται επιζήμια για την…χριστιανική αγωγή των
παιδιών, άποψη πολύ
περίεργη και ύποπτη, που λίγο-πολύ γνωρίζουμε καλά ποιοι κύκλοι την προωθούν, αφού το σύνθημά τους είναι το γνωστό· «Χτυπάτε σιγά-σιγά και με μέθοδο!» «Ξηλώστε
λίγο-λίγο τα θρησκευτικά και ηθικά στηρίγματα του λαού, και η εθνική διάλυσή του σίγουρα θα έρθει!».
Χθες είχαμε τη διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και την απαγόρευση εισόδου κληρικών στα σχολεία, σήμερα την όποια απαλλαγή μαθητών από το μάθημα των
Θρησκευτικών, αύριο ίσως την κατάργηση του όρκου, την αποκαθήλωση των εικόνων από τις αίθουσες των δικαστηρίων, την αφαίρεση του σταυρού από την σημαία, την
επιβολή του πολιτικού γάμου και πάει λέγοντας. Γνωστό το τροπάριο, γνωστοί και οι …ψάλτες!
Τώρα άρχισε και η μουρμούρα για το θέμα των Κατηχητικών Σχολείων. Υποστηρίζουν, λοιπόν, πως η περίοδος της αίγλης και της ανάγκης τους έχει περάσει, αφού οι συνθήκες
της ζωής από τα μέσα του περασμένου αιώνα, που άνοιξαν, έχουν πολύ διαφοροποιηθεί και υποστηρίζουν πως η κρίση που παρουσιάζεται ως προς τον αριθμό των φοιτώντων
σε αυτά, δείχνει πως ο θεσμός εξάντλησε τα όρια της προσφοράς τους και επομένως, απαιτείται κάποια προσαρμογή στις νέες συνθήκες που δεν τα χρειάζονται, πλέον.
Βέβαια, ίσως κάτι να αληθεύει ως προς τον αριθμό των φοιτώντων, αφού η οικογένεια σήμερα δεν δείχνει ιδιαίτερο ζήλο για την ηθική αγωγή των παιδιών της, ενώ οι αντίλαλοι
έχουν έντεχνα προωθήσει στην κοινή γνώμη την απαξιωτική έκφραση… «είναι του Κατηχητικού»!
περίεργη και ύποπτη, που λίγο-πολύ γνωρίζουμε καλά ποιοι κύκλοι την προωθούν, αφού το σύνθημά τους είναι το γνωστό· «Χτυπάτε σιγά-σιγά και με μέθοδο!» «Ξηλώστε
λίγο-λίγο τα θρησκευτικά και ηθικά στηρίγματα του λαού, και η εθνική διάλυσή του σίγουρα θα έρθει!».
Χθες είχαμε τη διαγραφή του θρησκεύματος από τις ταυτότητες και την απαγόρευση εισόδου κληρικών στα σχολεία, σήμερα την όποια απαλλαγή μαθητών από το μάθημα των
Θρησκευτικών, αύριο ίσως την κατάργηση του όρκου, την αποκαθήλωση των εικόνων από τις αίθουσες των δικαστηρίων, την αφαίρεση του σταυρού από την σημαία, την
επιβολή του πολιτικού γάμου και πάει λέγοντας. Γνωστό το τροπάριο, γνωστοί και οι …ψάλτες!
Τώρα άρχισε και η μουρμούρα για το θέμα των Κατηχητικών Σχολείων. Υποστηρίζουν, λοιπόν, πως η περίοδος της αίγλης και της ανάγκης τους έχει περάσει, αφού οι συνθήκες
της ζωής από τα μέσα του περασμένου αιώνα, που άνοιξαν, έχουν πολύ διαφοροποιηθεί και υποστηρίζουν πως η κρίση που παρουσιάζεται ως προς τον αριθμό των φοιτώντων
σε αυτά, δείχνει πως ο θεσμός εξάντλησε τα όρια της προσφοράς τους και επομένως, απαιτείται κάποια προσαρμογή στις νέες συνθήκες που δεν τα χρειάζονται, πλέον.
Βέβαια, ίσως κάτι να αληθεύει ως προς τον αριθμό των φοιτώντων, αφού η οικογένεια σήμερα δεν δείχνει ιδιαίτερο ζήλο για την ηθική αγωγή των παιδιών της, ενώ οι αντίλαλοι
έχουν έντεχνα προωθήσει στην κοινή γνώμη την απαξιωτική έκφραση… «είναι του Κατηχητικού»!
