Τα “Μαστιχοχωρουσικα Νέα” έχουν δημιουργήσει μία στήλη με την ιστορία των Δημοτικών Σχολείων, Μαστιχοχωρίων και των δασκάλων που υπηρέτησαν σε αυτά. Ακόμα και για τα Σχολεία που λειτούργησαν την εποχή της πληθυσμιακής ακμής των χωριών μας και είναι κλειστά σήμερα.
Οι δάσκαλοι, άνθρωποι με ευρύτητα πνεύματος, αλτρουιστικά αισθήματα και διάθεση εκπαιδευτικής προσφοράς, γίνονται για τους νέους σήμερα παράδειγμα προς μίμηση. Και μιμητές δεν μπορεί να βρεθούν εάν δεν υπάρχει δημόσια αναγνώριση στην εκπαιδευτική πορεία και δικαίωση αυτών, που ήδη προσέφεραν τα μέγιστα στην εκπαίδευση. Συνεχίζουμε σήμερα από το Δημοτικό Σχολείο Κοινής, με τον Δάσκαλο Κωνσταντίνο Ευαγγέλου Μονιώδη
Στις επόμενες αναρτήσεις των “Μαστιχωχορούσικων Νέων”, θα έχουμε την δυνατότητα να θυμηθούμε την ιστορία των σχολείων και των υπολοίπων εκπαιδευτικών των χωριών των Μαστιχοχωρίων στέλνοντάς μας τα βιογραφικά τους. Η Κοινή ευρίσκεται στο Ν.Α μέρος της Ν. Χίου και είναι ένα από τα 21 Μαστιχοχώρια. Διοικητικά υπάγεται στον Δ.Δ. Ιωνίας και απέχει από την πρωτεύουσα Χίο 22 χιλιόμετρα περίπου, έχοντας τακτική συγκοινωνία καθημερινά. Περιμετρικά συνορεύει με τα χωριά Βουνό, Παγίδα, και Πατρικά
Ο πληθυσμός του χωριού κυμαινόταν ανέκαθεν γύρω στους 300-400 κατοίκους, με εξαίρεση την περίοδο της Μικρασιατικής καταστροφής, κατά την οποία ήλθαν στο χωριό πολλοί πρόσφυγες από τα απέναντι παράλια της Ιωνίας και κατά συνέπεια αυτή την περίοδο υπήρξε σημαντική αύξηση των κατοίκων του χωριού.
Σήμερα οι μόνιμοι κάτοικοι της Κοινής, εξ αιτίας του δημογραφικού προβλήματος που αντιμετωπίζει γενικά η Χίος, είναι επί μονίμου βάσεως γύρω στους 150.
Από τις αρχές του περασμένου αιώνα και προηγούμενα, πολλοί κάτοικοι της Κοινής, για αναζήτηση καλύτερης τύχης ξενιτεύτηκαν είτε εντός της επικράτειας της τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας και συγκεκριμένα στην Κωνσταντινούπολη, είτε εκτός αυτής σε άλλες ηπείρους με επικρατέστερη την Αμερική.
Κατά το μέσον του περασμένου αιώνα και ειδικά τις δεκαετίες 1950-1980, πολλοί ασχολήθηκαν και με το ναυτικό επάγγελμα, ως κύριο μέσο βιοπορισμού.
Η Κοινή, αν και μικρό χωριό, αναλογικά με άλλα χωριά της Χίου, από τις αρχές του περασμένου αιώνα έχει αναδείξει πλήθος επιστημόνων, ειδικά ιατρών, οι οποίοι σπούδασαν κάτω από αντίξοες συνθήκες και μεγάλες στερήσεις, (στην δεκαετία 1920-1930 είχε πέντε ιατρούς και έναν δικηγόρο) συνεχίζοντας την παράδοση και τα επόμενα χρόνια, αναδεικνύοντας πάρα πολλούς επιστήμονες όλων των κλάδων και ειδικοτήτων (γιατρούς, καθηγητές, δασκάλους, δικηγόρους, τεχνοκράτες τόσο στον δημόσιο τομέα, όσο και στον ιδιωτικό). Σήμερα πολλοί Κοινούσοι είναι επιτυχημένοι επιχειρηματίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.)
Μεταξύ των κατοίκων της Κοινής που ξεχώρισαν, εξέχουσα φυσιογνωμία αποτελεί ο Μητροπολίτης Χίου Γρηγόριος Κωνσταντινίδης.
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΟΙΝΗΣ
Αξίζει να σημειωθεί ότι μέχρι την δεκαετία του 1920- 1930, δεν λειτουργούσε εξατάξιο δημοτικό σχολείο στην Κοινή, αλλά τριτάξιο, και οι επιθυμούντες να συνεχίσουν έπρεπε να εγγραφούν στο αντίστοιχο σχολείο του Βουνού.
Σύμφωνα με διάφορες μαρτυρίες γύρω στα 1890 με αρχές του 1900 υπήρχε παράπηγμα στην θέση «Κάτω Πόρτα», «Άγιος Γαβρίλης», που λειτουργούσε ως σχολείο, και σαν πρώτος διδάσκαλος που δίδαξε φέρεται ο Μιλτιάδης Π. Κατούλης. (Η ονομασία της περιοχής διατηρείται και μέχρι σήμερα ως «σχολείο».
Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους, το 1912, με προσωπική εργασία των κατοίκων της Κοινής και την βοήθεια της Λονδινείου Επιτροπής, κτίσθηκε το δημοτικό σχολείο, στη θέση «Λιβάδι», το οποίο λειτούργησε σαν σχολείο μέχρι το 1955. Έπειτα μεταφέρθηκε στην θέση που διατηρείται μέχρι σήμερα, σε καινούργιο κτίριο που κτίστηκε με την βοήθεια του κράτους και φυσικά την συμβολή των Κοινούσων, σε κατάλληλο οικόπεδο όπου μέχρι το 1920 λειτουργούσε ως νεκροταφείο του χωριού. Το Δημοτικό Σχολείο της Κοινής εδώ και χρόνια έχει κλείσει
Οι κάτοικοι στο σύνολό τους ασχολούνται με την γεωργία-κτηνοτροφία και ειδικά με την καλλιέργεια της μαστίχας .
Κωνσταντίνος Ευαγγέλου Μονιώδης
Γεννήθηκε στην Κοινή της Χίου το 1933, από γονείς βιοπαλαιστές. Τα παιδικά του χρόνια ήταν σκληρά και σημαδεύτηκαν από τις μετακατοχικές οικονομικές συνθήκες και τα πολεμικά γεγονότα που επακολούθησαν.
Μεγάλωσε στην Κοινή της Χίου και φοίτησε στο μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο Κοινής. Ο δάσκαλός μου, με μόνο εφόδιο ότι γνώριζε ανάγνωση και γραφή, προσπάθησε να ανταποκριθεί στην διδασκαλία όλης της ύλη των έξι τάξεων, καθώς και στο σύνολο των 40-50 μαθητών και δίχως ο ίδιος να έχει γνώσεις της διδακτικής επιστήμης εφάρμοζε τη γνωστή τότε αλληλοδιδακτική μέθοδο.
Η συνέχειά του στη Μέση εκπαίδευση πραγματοποιήθηκε, στο νέο ιδρυθέν τότε {1950 } Γυμνασιακό παράρτημα Καλαμωτής Χίου και ήταν αναγκασμένος καθημερινά να βαδίζει 10 χιλιόμετρα , πρωϊ μεσημέρι, στο τότε (4τάξιο) Γυμνάσιο Καλαμωτής. Με υποτροφία φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία Μυτιλήνης, από όπου αποφοίτησε με άριστα.
Υπηρέτησε τρία σχολικά έτη σε σχολεία της Βόρειας Χίου και είκοσι τέσσερα έτη στη Νότια Χίο. Συνταξιοδοτήθηκε ύστερα από είκοσι επτά έτη υπηρεσίας, όντας διευθυντής εξαθέσιου δημοτικού σχολείου Αγίου Μάρκου Βροντάδου.
Δύο φορές δίδαξα υποδειγματικά σε συνέδρια δασκάλων οργανωμένα από την « Έπιθεώρηση Δημοτικής Εκπαίδευσης Χίου ».
Μετά τη συνταξιοδότησή του, ορμώμενος από τον ελεύθερο χρόνο του, αφιερώθηκε στη συλλογή λαογραφικού υλικού, στο χωριό του και στην λεπτομερή καταγραφή του τρόπου ζωής των προγόνων του Κοινουσίων.
Έχουν ήδη εκδοθεί δύο βιβλία του «Η κοινή της Χίου όπως την έζησε» και «Λαογραφικά στοιχεία Κοινής Χίου». Επίσης είναι έτοιμα για έκδοση άλλα τρία βιβλία, «Το κουζινάκι της γιαγιάς», «Τα παραμύθια που ακούγαμε», ο « παραμυθάς » και τα τρία σε τοπική Κοινούσικη διάλεκτο. Επίσης διατίθενται φωτοτυπημένα οι αναμνήσεις από το Άγιο Όρος και «Η συμβολή του στη Θεία Λειτουργία».
Επιχειρώντας τον τρόπο ζωής των προγόνων του, ασχολήθηκε έντονα με την καταγραφή της λαογραφίας του χωριού του και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του «Μορφωτικού Εκπολιτιστικού Ομίλου Κοινής Χίου».
Δεν ασχολήθηκε με τον Διδασκαλικό συνδικαλισμό. Διαπιστώνοντας ότι δεν υπήρχε αγροτικό συνδικαλιστικό όργανο στη Χίο, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του, δημιουργώντας είκοσι επτά αγροτικούς συλλόγους και την Ομοσπονδία Δημοκρατικών Συλλόγων Χίου, της οποίας επί έτη ήταν μέλος Διοικητικού Συμβουλίου, αργότερα πρόεδρός αυτής.
Παράλληλα ασχολήθηκε με το συνεταιριστικό κίνημα, υπηρετώντας δύο περιόδους ως πρόεδρος, του συνεταιρισμού Μαστιχοπαραγωγών Κοινής, για πολλά χρόνια ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών και τέσσερα χρόνια ως πρόεδρος του οργανισμού αυτού.
Τις υπηρεσίες του προσέφερε ως εξ οφίτσιο μέλος του Νομαρχιακού Συμβουλίου Χίου και ως εκλεγμένο μέλος Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Χίου.
Νυμφεύθηκε την Αγγελική Λεράκη από την Καλαμωτή της Χίου και απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ευάγγελο και την Μαρία επιστήμονες σήμερα. Η σύζυγός του, στάθηκε πραγματικός συμπαραστάτης του στο όλο έργο του, με σπουδαιότερη την προσφορά της στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Οι μαθητές του μόνο καλά λόγια έχουν να πουν. θυμούνται την μεταδοτικότητα του, το χαμόγελο του και αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει, ήταν τα αστεία του, συνοδευόμενα πάντα με ένα διάχυτο γέλιο που πλημμύριζε τον καθένα τους με οικειότητα και ζεστασιά. Όσο αυστηρός και αν έδειχνε, άλλο τόσο καλός ήταν, γι΄αυτό και σε κάθε τιμωρία η αγάπη των μαθητών του μεγάλωνε γιατί ήξεραν ποιος ήταν.
